De Kloosterbunker ligt in een grote Rotterdamse wijk aan de rand van deze havenstad. Met meren, bossen, vaarten, riet, bomen, buffels en vogels. Mens en natuur. Vanuit daar wordt het Boeddhistisch Dagblad dagelijks samengesteld.
De benaming Kloosterbunker heeft te maken met wat wij noemen spirituele groei en berusting. In de zomer van 2013 trokken wij- gedwongen door nare omstandigheden, in dit pand. Het was vreselijk wennen, we kwamen uit een groene, dorpse omgeving op het platteland en moesten ons er tegen heug en meug thuisvoelen. Dat kostte veel kruim.
Meer dan een jaar voelden we ons afschuwelijk in deze ruimte, die we daarom Bunker noemden. Kaal en sfeerloos. We zetten alles op alles- en maakten dat wijds en zijd bekend, om hier snel mogelijk weer te vertrekken. We verzetten ons tegen deze situatie, met duizend kilo. Dat kostte veel kruim. Boosheid, woede sloopt.
De omslag kwam in 2014 toen een adviseur van de redactie zei dat we ons niet zo moesten verzetten, op moesten houden met klagen maar spijkers met koppen slaan: opkrassen of blijven. Niet lullen maar poetsen. En vanaf dat moment gebeurde er iets in onze geest. Haat verdween en als we nu de deur van de ruimte openen om aan de slag te gaan geeft dat een relatief fijn gevoel. We transformeerden.
Daarom heet de Bunker nu Kloosterbunker- er heerst een stichtelijke, meditatieve sfeer.
Alles is een illusie, alles komt voort uit onze geest. Alles komt en gaat. Zo mooi.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Nooit uitgeschreven zegt
Beste Joop Ha Hoek,
in de zomer van 2013 berichtte je mij dat je de groene, wijdse omgeving met pijn in je hart zou gaan verlaten en de Bunker aan de rand van je zo geliefde Rotterdam ging betrekken. In het geheim, niemand mocht het weten, behalve de dochter van zeevisser Thijmen en ondergetekende.. De rest zou het later als verrassing horen
Al sjouwend, verhuizend en meubels in elkaar zettend zag ik, bij mezelf en bij jou, verzet, tegenstand. Maar vooral het besef groeien dat ‘elk nadeel ook z’n voordeel heb’. Handen uit de mouwen, doorpakken, lullen en breien tegelijk. Berusting. Als dit je voorland is dan accepteer je dat. Zoals een Rotterdammer dat doet. Zoals Chef, Hoekie dat doet.
Zonder wrijving geen glans, zonder Bunker geen Boeddhistich Dagblad.
Van een oude Vlielander heb ik ooit geleerd: Hier laat je wat, daar vind je wat.
En dat daar is nu hier, thuis.. En vanuit huis moedig voorwaarts!