‘Wanneer precies weet ik niet meer, maar op een bepaald punt in mijn leven brak mijn kritische geest open. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe en op grond waarvan, maar er brak een periode aan waarbij ik me serieus begon af te vragen: hoe kom ik aan het begrip god’? God zat in mijn hoofd als een vage, vormloze massa. Ik moest toen heel nuchter vaststellen dat het begrip ´god´ geen weten was, geen ervaring, maar mij door mensen in mijn omgeving was aangepraat, in mijn geest was geplant. God was gewoon een implantaat.´
Interviews
Het jaar 2020 – dag 149 – willibrord
Willibrord en de mensenhoofden.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Werk in uitvoering…
‘Vroeger zaten er arbeiders in gemeenteraden, maar de man met de pet is er niet meer. Vakbondsbonzen rijden in dikke auto’s en hebben een navenant loon. Eigenlijk is het socialisme dood. Maar ik blijf mij inzetten voor betere tijden. Tot iedereen van goede wil is.’
In het hart van alle dingen
‘De andere kant, en die is eigenlijk veel moeilijker, is de levenslange leerweg om vanuit dat inzicht te leven. Dat betekent dat je handelen in iedere situatie voortkomt uit wat hopelijk het beste is voor de situatie als geheel. Dat geeft een ander perspectief. Het betekent niet dat je jezelf altijd moet wegcijferen, want je bent zelf ook onderdeel van de situatie. Maar alles wordt anders als je kijkt vanuit de situatie als geheel en niet vanuit ‘wat betekent het voor mij’.
Zen en Wijn
Ik drink één of twee glazen wijn bij de avondmaaltijd en vier op dat moment het leven.
Wat is de waarde van deze mislukking?
Zo gauw het naar religie neigt en er chakra’s, wedergeboorte en dat soort zaken aan te pas komen, haak ik af. Ik vind het niet belangrijk of dit het laatste moment van dit leven is of het eerste van mijn volgende.
‘We leven het leven zoals zich dat aan ons aandient, en niet voor niks’
Ik ontmoette een keer een boeddhist die zo fanatiek was dat ik dacht, nee, dit is het niet. Ik kan me wel voorstellen dat mensen op zoek zijn naar de reden van hun bestaan, er volledig induiken. Maar in het boeddhisme is toch de middenweg belangrijk.
‘De held moet struikelen, door het moeras van de wanhoop gaan’
Filmmaakster en dramadocent Anna Spohr heeft een passie voor mensen die buiten de boot dreigen te vallen. Haar projecten, waarin jongeren zelf de camera richten op voor hen belangrijke onderwerpen, maakt ze tot trotse helden in hun eigen levensverhaal.
Boeddhisten en het eenvoudige handwerk
Ik hou van opschieten. Een ander kan mij niet helpen. Het zijn mijn gedachten, mijn oordeel, mijn eigen projecties maar ook mijn eigen dankbaarheid.
Je leven waarderen – Er is niet iets verheven boven het grote geheel.
Gretha Aerts: ‘Deze hele zentraining gaat ook over: hoe ga je om met dit leven? Er is altijd wel ergens een paradox. Je wilt het één èn je wilt het ander, en blijkbaar is dat op dat moment niet verenigbaar.’
Je leven waarderen – Waarom doe je dat, wat wil je bewerkstelligen?
Gretha Aerts: ‘Toen ik in het centrum van Genpo Roshi woonde, hadden we de meeste tijd een dagprogramma. Dat was een vol programma met lange dagen. Van ’s ochtends tot ’s avonds laat mediteren, afgewisseld met loopmeditatie, het reciteren van soetra’s, werk, een toespraak of verhaal van de leraar en in de middag was er een pauze.’
Vertrouwen in gezinsvoogd – ‘Ik wil bij Memmie blijven’.
Alles lijkt plaats te vinden buiten de ouders om, terwijl je zou denken dat de ouders toch de centrale mensen zijn voor een kind. Gezinsvoogden blijken zich op te kunnen stellen als de door zichzelf benoemde ‘betere ouders’, waarmee ze de eigenlijke ouders diskwalificeren.
