Ik weet niet wat de waarheid is, ik weet niet eens wat ‘waarheid’ is, ik heb het nooit geweten ook, al dacht ik soms van wel.
Geen ja, geen nee, ik heb geen idee, en ja, daar heb ik vrede mee – vrede met het grote tja, het vervult mijn heden.
Juist in een radicaal niet-weten, grenzeloos, grenzenloos, heb ik rust gevonden – in het niet kennen, niet kunnen kennen, niet kunnen, niet in kannen krijgen, niet in kruiken, niet in hokjes, niet in fuiken.
Licht verschijnt in duisternis, licht verdwijnt in duisternis, waarom wachten op het licht, wie lacht hier het laatst? Prachtig is de nacht, machtiger de onmacht die het licht weerkaatst.
Niet-weten is de lichte zwaarheid, waarheid, klaarheid van de duikelaar, vallen maar, tuimelaar, je valt vanzelf weer overeind.
Draagbaar is niet-weten en verdraagbaar na verloop van tijd, maar nimmer overdraagbaar. Geen transmissie zonder leer, geen zelfverheven zelf of heer, geen doel, geen weg, geen middel meer, mijn liefje wat wil je nog minder.
Niet-weten is de lege waarheid van de lege rede, een litanie van lege woorden in een lege bede waar geen eind aan komt, amen.
Geen dieptepunt, geen hoogtepunt, een hoogteloze hoogtelijn van niet meer op de hoogte zijn en niet meer uit de hoogte doen en niet meer in den hoge zijn, het allerhoogste dieptepunt het allerdiepste hoogtepunt.

Zelfs niet zoeken naar niet-zoeken
Zelfs niet weten van niet-weten
Zelfs niet hechten aan onthechten
Het vergeten nog vergeten
Zelfs niet denken zonder denken
En nog meer van die decreten
Loze kreten, schrale troost,
Was getekend, Weetnietjoost

