Een boeddhistische non droomde dat ze Zijne Heiligheid Shakyamuni Boeddha ontmoette.
De non boog diep voor Zijn Aangezicht, zeggende: O, Gezegende!
De Gezegende zei nors: Ken ik niet.
De non zei: Ach, Zijne Hoogheid wil natuurlijk liever de Boeddha genoemd worden.
De Boeddha zei: Niet zo formeel alsjeblieft.
De non zei: Shakyamuni dan?
Shakyamuni, iets toeschietelijker: Mijn vrienden noemen me Sjaak.
De non zwijmelde: O Sjaak.
Sjaak zei: Laat dat ‘o’ ook maar weg.
De non zei: Zoals je wilt, jongen.
Sjaak zei: Weet je wat, noem me maar gewoon Sjakie.
De jonge vrouw giechelde: Sjakie in z’n nakie.
Sjakie zei: Laten we nou niet op de feiten vooruitlopen.
Het meisje zei: Laten we er liever bij gaan zitten.
Sjakie zei: Hoe heet jij?
Het meisje zei: Anita.
Sjakie, dromerig: Sjakie en Anita…
Anita: Ik zou wát graag een bloemetje voor je plukken.
Sjakie: Dan doe je dat toch lekker.
Anita: Echt waar?
Sjakie plukte een madeliefje, rolde het heen en weer tussen zijn duim en wijsvinger en zei: Waarom niet?
Anita: Ik heb beloofd alle levende wezens te redden.
Sjakie: Wat?
Anita: Dat moest.
Sjakie: Van wie?
Anita: Van u.
Sjakie: Jou.
Anita: Van jou.
Sjakie: Maar ik ken je niet eens.
Anita: Jij hebt daartoe opgeroepen.
Sjakie: Hè?
Anita: Niet dan?
Sjakie: Wie kent het verschil tussen leven en dood.
Anita: Dat hoeft het redden toch niet in de weg te staan?
Sjakie: Waaruit?
Anita: Uit het lijden natuurlijk.
Sjakie: Welk lijden?
Anita: Heb jij niet gezegd dat het leven lijden is?
Sjakie: Had ik zeker een kater.
Anita: Zo luidt jouw eerste Edele Waarheid.
Sjakie: IJdel?
Anita: Nee, edel.
Sjakie: Hoe dan?
Anita: Leven is lijden.
Sjakie: En dat zou ik gezegd hebben?
Anita: Zo staat het geschreven.
Sjakie: Wie kent het verschil tussen leed en vreugde.
Anita: Dus jij hebt het lijden inderdaad overwonnen?
Ze pakte een pen en een opschrijfboekje uit haar tas en begon driftig te schrijven.
Sjakie: Volgens mij zie jij ze vliegen.
Anita: Maar u zei toch net…
Sjaak: Wie kent het verschil tussen leed en vreugde.
De non zei: Wiens waarheid is het dan wel?
Shakyamuni zei: Wie kent het verschil tussen waarheid en leugen.
De non zei: Nou?
Shakyamuni B. trok handenvol madeliefjes uit de grond.
De non begon weer te pennen.
De boeddha zei: Wat zit je toch te doen?
De non zei: Opschrijven.
De boeddha zei: Wat dan?
De non las voor: Wie kent het verschil tussen waarheid en leugen.
De Boeddha keek haar onderzoekend aan.
Eindelijk ging hem een lichtje op.
De Verlichte grijnsde breeduit.
De non zei gretig: Mijn koninkrijk voor uw gedachten.
De Gezalfde stelde zijn lach ietsje neerwaarts bij.
De non zei: Ik zie u ziet wat ik niet zie.
Subtiel was de glimlach van de Gezegende nu, prikkelend en geheimzinnig tegelijk.
De rest van de droom zat de non met haar pen in de aanslag. Zijne Heiligheid zweeg als het graf.
Deze tekst maakt deel uit van de serie Niet om door te komen, de Poortloze Poort. Woord: Hans van Dam. Beeld: Lucienne van Dam. Alle teksten van deze serie. De Poortloze Poort op NietWeten.nl. Alle publicaties van Hans van Dam in het Boeddhistisch Dagblad.
