Op het Jonas Daniël Meijerplein in Amsterdam staat naast de Portugese synagoge het monumentale beeld De Dokwerker, ken je dat?
Tot voor kort woonde ik er vlakbij, keek De Dokwerker zowat in zijn neusgaten. Wat had ik de pest aan dat beeld, zoals ik over het algemeen de pest heb aan beelden ter nagedachtenis van de of het een of ander, dus ik hoop dat er nooit een beeld van mij wordt opgericht ter nagedachtenis van de man die de pest had aan beelden ter nagedachtenis van de of het een of ander, maar dit terzijde.
De Dokwerker moet herinneren aan de Februaristaking van 1941 tegen de jodenvervolging, want daar zijn wij fier op, op die staking. Anderen zijn fier op die vervolging, want het geheugen is niet kieskeurig maar wel selectief.
Mij doet De Dokwerker juist denken aan dikke dictatoren – van die volgevreten potentaten die net als potentaten met een normaal of slank postuur niets leukers weten dan mensen koeioneren en vervolgen. Wat wij van weer andere potentaten niet mogen vergeten, want zij bepalen zelf wel wat jij denkt. Elkaar maken ze wijs dat een stad vol monumenten een monumentale stad is, dus maak je borst maar beeld.
Dat De Dokwerker mij aan dikke dictatoren doet denken is niet de schuld van het beeld, want dat heeft er niet voor gekozen om uitgehouwen te worden.
Dat De Dokwerker mij aan dikke dictatoren doet denken is niet de schuld van degene die er volgens de Wikipedia tien jaar na dato model voor stond, want dat was helemaal geen dokwerker, dat was de Haarlemse timmerman/aannemer Willem Termetz. Die mogelijk niets met de Februaristaking te maken heeft gehad maar volgens de beeldhouwer de juiste uitstraling had.
Zo worden wij gefopt en laten wij ons foppen op kosten van de gemeenschap. Want het is veiliger om op kosten van de gemeenschap allemaal hetzelfde te gedenken dan gratis en voor niks over onszelf na te denken.
Selbstverständlich: Gott weet wat er dan naar boven komt. Misschien wel ons diepste verlangen om ons vol zu fressen und menschen zu koeionieren und verfolgen. Daartegen helpt geen staking, monument of selectief geheugen. Over ons eigen moeten we zwijgen.
Toen ik Lucienne vroeg om een standbeeld uit de arbeidersbeweging als symbool voor Het Harde Werk van de Zachte Tante, lag het voor de hand dat ze op de proppen zou komen met onze versteende aannemer. Een man op een voetstuk die symbool staat voor een vrouw in de hemel – perfect.
Mij gaat het enkel om de voet. Wie is die sukkel bij de sokkel?
(wordt vervolgd)
