Leegte is een gewillig onderwerp binnen het boeddhisme.
Zitten om leeg te worden aan jezelf.
Zoals zand vanzelf naar de bodem zakt als je niet meer roert in een glas water met zand erin, bijvoorbeeld.
Zitten blijkt dus tijdelijk het probleem van een volle, actieve, geest op te lossen.
Sommige denkers beweren dat het onze ware natuur is: leegte of stilte.
Ik zelf heb niets met ‘ware natuur’. Dat leegte of stilte erbij hoort vind ik prima. Maar iets of iemand idealiseren, op een voetstuk zetten vind ik helemaal niets.
De grote Boeddha is voor mij beslist een pronkstuk van of binnen het menselijk bestaan. Iets om niet minderwaardig over te doen, nietwaar? Net als de Christus en Jiddu Krishnamurti, vind ik ook. Maar waar gaat het nu om, om mensen te verheerlijken? Boeddha en Christus zijn duidelijk gemythologiseerd. Daarentegen is Jiddu Krishnamurti juist weer van zijn voetstuk afgehaald, door zijn affaire met een getrouwde vrouw.
In de vorige eeuw sneuvelden op die manier heel wat ‘wereldleraren’. En onlangs (2023) zagen we nog dat de Dalai Lama vroeg aan een kind om op zijn tong te zuigen. Bah.
Je bent voor de Boeddha of tegen, zo is het ook met Jezus van Nazareth. In deze tijd met al die camera’s en journalistiek is niets meer echt heilig – of dat zij ooit echt bestaan hebben: heilige mensen?
Ben ik daarom nog wel heilig of ooit echt geweest?
Met andere woorden: Vroeger was alles meer zwart of wit. Konden we onze helden nog mythologiseren. Zoals voor moslims hun leider en profeet Mohammed de volmaakte mens is.
Nu is er een mist neergedaald en vragen we ons af, wie of wat nog wel echt te vertrouwen is, nietwaar?
Goed, terug naar de leegte.
Is alles leeg?
Als dat een aanbeden concept is, heb je er weinig aan, in mijn ogen. Waarom? Dan bewijst dat aanbeden concept juist het tegendeel. Je hoofd is er vol van.
Als alles leeg is kan ook alles vol zijn. Volgens mij kun je alles omdraaien, tot in het oneindige.
Je kunt geloven in de Boeddha maar er zijn ook mensen die dat echt niet doen.
Je kunt je leven leeg vinden maar verderop staat iemand stiekempjes naar je te kijken en ziet in jou slechts een aantrekkelijke man of vrouw. Voor deze kijker ben je alles behalve leeg.
Goed, ik ben leeg maar ik hecht me niet aan het idee. Dus ergens is deze leegte ook totaal oninteressant en kan ik misschien of juist daardoor zo’n kijker bewust zijn.
Omvat het leven niet immers alles en niets?
Het nirvana waar Boeddha oversprak is mogelijk die leegte.
Er is geen apart zelf, geen atman of ego.
Maar als we die leegte idealiseren wordt het op die manier tot iets, iets in jou.
Je kunt maar beter nergens in geloven. Je ervaart leegte of niet. Je ziet leegte of niet.
Ook Jiddu Krishnamurti sprak veelvuldig over de leegte in zijn bestaan. Een leegte die niemand had begrepen.
Als je K intellectueel benadert ben je verloren. Hij was niet alleen een groot denker maar ook een mens van vlees en bloed, die dagelijks lange wandelingen maakte en aan een fysieke vorm van yoga deed. Ook dronk hij geen alcohol en gebruikte hij geen drugs om aan zijn leven te ontsnappen. En hij was zijn hele leven al vegetariër.
Toch bood hij geen methode aan. Dus werden zijn leringen de methode voor velen onder ons.
Daarentegen heb ik wel degelijk een heel fysieke instelling. En zeg ik mensen ook dat ook te omarmen en niet slechts intellectueel bezig te zijn met de Waarheid.
Het zogenaamde ware zelf liet ik vallen, in april 2023. Toen zag ik direct dat ik alles ben. Je bent de wereld die je waarneemt. Dus evengoed mijn lichaam, zonder me daaraan te hechten natuurlijk.
Ik zeg, net als binnen advaita, dat ik niet mijn gedachten, gevoelens en het lichaam ben. Maar ik omarm eveneens met het grootste gemak mijn denk- en gevoelswereld en het lichaam. Ik hecht me niet aan de stelling van neti neti en niet aan mezelf in de gedaante van een mens. Ja, je moet kunnen loslaten en je moet kunnen omarmen. Bijvoorbeeld: omarm je kind zolang het leeft en laat het los als deze sterft.
Ik geloof in de ongeconditioneerde geest oftewel keuzeloos gewaarzijn. Niet als een bepaald zelf. Niet als een ik of apart ware zelf.
Het is slechts een belangrijke kwaliteit, zoals water in ons leven.
Moet ik bang zijn dat er geen water zal zijn? Moet ik water idealiseren?…
Ja, ik ben leeg. En deze leegte was een ontdekking voor mij. Maar niet om deze leegte dan te idealiseren en op een voetstuk te zetten. Want ook leegte is leeg.
