Makahanyaharamita
“Het roepen van alle levende wezens horen”.
Toen onze tempel nog in Leiden was gesitueerd hadden wij, (sangha en leraar) de daklozenkrant ‘De Leidsche Vagebond’ in het leven geroepen. Om kracht bij mijn protest tegen de toenmalige behandeling van daklozen bij te zetten ben ik naast ze gaan staan. Ik sliep op straat, samen met hen ging ik naar de dagopvang, kortom ik leefde het zelfde dagritme als zij. De opvang was door de diaconie in het leven geroepen, niet door de gemeente. Ik ben dan ook van mening dat religie het geweten van de samenleving is. Het onderstaande artikel is een stukje uit de daklozenkrant van 2005.
Een paar weken geleden dronk ik elke ochtend koffie in een koffiebar.
Uit geldgebrek drink ik nu ’s morgens koffie in de Bakkerij, dagopvang voor dak- en thuislozen. De mensen die daar achter de bar staan zijn bewonderenswaardig, dag in dag uit met daklozen, verslaafden en alcoholisten omgaan vergt een bepaalde instelling waar niet iedereen over beschikt. Ze hebben niet de pretentie om de bezoekers te helpen, ze zijn er gewoon elke dag, sorteren post, schenken koffie, luisteren naar ellende, verzorgen de was van de daklozen, en ruimen aan het eind van de dag de rotzooi op.
Hoe denk je dat het toilet er aan het eind van de dag uitziet? Je kunt zeggen: het is hun baan. Als je dat zegt ruil dan voor een maand met ze en kijk dan of je het nog steeds een baan vindt. Maar dat daargelaten. Ik zit elke dag aan de andere kant van de bar, aan de zelfde kant als de daklozen, ik praat met ze loop met ze over straat en word net zo gediscrimineerd als zij. Als ik met een van hen een supermarkt in ga worden we met argusogen gevolgd. Als ik een paar dagen later alleen de zelfde supermarkt in loop is de bewaking op z’n qui-vive. Daklozen hebben schijt aan het gedrag van de supermarktbewaking.
Sinds kort is onder het slaaphuis opvang de schuilplaats geopend. Uit nieuwsgierigheid ben ik een paar keer wezen kijken. De andere kant is hier levensgroot aanwezig. Als daklozen willen helpen in de keuken zijn ze verplicht rubber handschoenen te dragen. Voor de maaltijd word er gebeden en er klinkt altijd een roep om hulp voor de daklozen. Dat wat ze zijn wordt niet geaccepteerd, ze moeten veranderen in een maatschappelijk aanvaardbaar persoon. Hoe wil je iemand helpen die je bij voorbaat al niet accepteert? Die bij binnenkomst het stigma ‘ik ben niet goed, ik dien te veranderen’ op zijn voorhoofd gestempeld krijgt. Hoe wil je het vertrouwen winnen van iemand die je niet vertrouwt? Je kunt alleen iemand helpen door naast hem te gaan staan, aan de zelfde kant te gaan staan en weten wat het is om gediscrimineerd te worden, afgewezen te worden, behandeld worden als een stuk vuil. En zeker niet de pretentie hebben dat je ze kunt of wilt helpen. Wat een desillusie als het je niet lukt. Het meest barmhartige wat je kunt doen is ze nemen zoals ze zijn, met alles er op en er aan. Dit is leerstof waar je de rest van je leven mee toe kunt.
