Wie ben je? Het antwoord is simpel: ‘Ik ben die ik ben’ maar omdat te zijn is niet zo simpel. We vergelijken onszelf constant met anderen- ik ben lang niet zo goed als hem, niet zo mooi als haar.
Ik kan dat veel beter, enz. Deze manier van jezelf vergelijken en afwegen leid tot afgunst haat jaloezie, zelfoverschatting.
Vergeet jezelf is niet zo makkelijk. De enige manier om hem/haar te vergeten is concentratie. Geconcentreerd bezig zijn, gefocust op een punt. Als je een boeiend boek leest ben je gefocust er is geen ruimte meer om jezelf te vergelijken met wie of wat dan ook. Ik heb in een grijs verleden kindertheater gedaan en ik had mijzelf bekwaam in koorddansen. Daarbij is het van essentieel belang dat je gefocust bent. Je op zo’n moment inlaten met jezelf is gevaarlijk. Als je denkt: kijk eens hoe goed ik ben, dan overschat je jezelf en hoogmoed komt voor de val. Als je denkt ‘o jee, o, jee, ik ga vallen, de rest kun je wel raden. Een zelf levert alleen maar problemen op, je hebt er niets aan. Toen ik in het klooster in Japan in een schuurtje een dik stuk touw vond heb ik dat op een stil plekje tussen twee bomen gehangen. En ben gaan oefenen om op een slap koord te lopen. Niet denken, alleen maar doen, honderden keren ben ik er vanaf gevallen. Niet goed, niet fout, maar oefenen, gefocust blijven. De eerste die mij zag was Philip ‘He was impresst’ niet jaloers, afgunstig, ik maakte indruk op hem terwijl er niets was om indruk mee te maken.
De tweede die mij ontdekte was een oudere monnik die een kendo meester was. Hoe lang hij mij heeft gadegeslagen weet ik niet, maar hij verdween weer zonder iets te zeggen. Een paar weken later zei hij tegen mij: ‘You come’. We liepen naar de plek waar mijn touw hing en daar gaf hij mij een houten zwaard met de mededeling ‘next step’. We oefenden spiegelgevechten, ik moest hem exact nadoen ik was ten alle tijden in het nadeel omdat ik altijd een fractie later was dan hem. En elke keer dat ik een knal van zijn houten zwaard op mijn arm, dij of schouder kreeg, brulde hij ‘No self’ en na afloop van de les ‘unnecessary thinking’. Pas veel later begreep ik wat ‘next step’ betekende. Voor koorddansen heb je onverdeelde aandacht nodig, je moet gefocust blijven. In een spiegelgevecht moet je jezelf vergeten de ander is je schaduw die samenvalt met jou. Er is geen sprake van winnen of verliezen, zelf en de ander, een zelf loopt blauwe plekken op, je hebt er niets aan. Het is een kind dat om een flesje cola zeurt- als je er op ingaat is het hek van de dam, je geeft hem je vinger en hij neemt je hele leven over en maakt er een ‘pijnhoop’ van.
Ik ben nu al 70 jaar bezig mijzelf te vergeten en wie dit geschreven heeft? Het is niet zo gemakkelijk te zijn die je bent, maar kun je anders?
