Ik was een keer in een boeddhistische gompa in België en stapte, alvorens de ruimte binnen te gaan, uit mijn schoenen. Zonder de veters los te maken van die bootschoenen die ik ooit kocht en sindsdien nooit meer uit heb gedaan, behalve als ik in mijn mand lig of op blote voeten door de woning loop. Daaraan herken je een echte boeddhist, zei de gastvrouw, terwijl ze geanimeerd naar mij en de los om mijn voeten bengelende schoenen keek. Altijd klaar om blootsvoets gewijde ruimtes binnen te gaan.
Van die schoenen is waar, maar ik zal me nooit een boeddhist noemen. Ik vind me een volger van de dhamma en de Boeddha is mijn beste vriend. Meer niet, niet minder. De Boeddha is dood maar zal wel geleefd hebben, daar zijn bewijzen voor, stukken steen en zo. Getuigenissen van mensen uit die tijd. Er zal ook wel veel bij verzonnen zijn in de loop der tijd. Mensen houden wel van aandikken en oppoetsen.
Het is niet zo belangrijk. Sinterklaas leefde ooit echt en wordt nu ook nog nagevolgd. Ze doen net alsof hij bestaat, elk jaar weer worden tienduizenden ouders voor enkele weken liegbeest.
Het boeddhisme is net als mijn schoenen, soms wil je er even van verlost zijn, schop je ze uit. Maar als je op pad gaat, de middenweg op, zijn die leren omhulsels wel makkelijk, beschermen ze ook. Deze schoenen hebben geen geheugen, zijn er altijd in het nu. Maar ze brachten mij naar trouwerijen, feesten en partijen, stervenden, begrafenissen en crematies. En naar boeddhistische oorden. Nooit zeiden ze: Doe het zelf maar, wij stoppen en staken. Eigenlijk zijn het roodbruine boeddhisten.
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Laten we een eind maken aan oorlog en geweld, stop de wapenhandel.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geef een reactie