Zondagochtend 17 juni, de stad is nog niet goed wakker. In de Korte Altaarstraat 19 (what’s in a name) in Antwerpen is er al wel wat in en uit geloop. Voor zes mensen is dit een hele speciale dag, de hele zaterdag hebben ze in stilte doorgemaakt, samen met onder andere Jotika Hermsen. Door de Nederlandse koningin ondertussen tot ridder geslagen. En vandaag nemen ze toevlucht bij Ehipassiko.
Het Ehipassiko centrum in het hartje van Antwerpen is voor heel wat mensen een oase van rust, midden in deze wereldstad. Spilfiguren zijn vandaag Paul Van Hooydonck en André Baets. Paul begon dit centrum op 1 januari 2008. Deze boeddhistische gemeenschap heeft als bron het theravada boeddhisme (oude school) van Sri Lanka.
De zes mensen groeiden stilletjes naar deze voor hen zo belangrijke gebeurtenis toe. En zij niet alleen. Al vroeg in de ochtend zoeken familie en vrienden een zitplaats in de sfeervolle ruimte. Veel vazen zijn er nodig om vele boekketen bloemen in het water te zetten. Bloemen als offerande om vol dankbaarheid neer te zetten bij het witte boeddhabeeld. Kaarsen zijn dan weer hartverwarmend en wierrook maakte het plaatje compleet.
Het duurt even vooraleer iedereen zijn/haar deeltje van de prachtige decoratie met een gevoel van ‘nu ligt het perfect’ kan achterlaten. Heel zorgzaam, dat is zeker ook een understatement voor de volgende uren. Op de achtergrond kan een aandachtige luisteraar “the chant of metta” horen, tot alle plaatsen waren ingenomen door glimlachende mensen.
Allemaal duidelijk in verwachting van iets moois dat staat te gebeuren. Dee zes mensen in de halve cirkel voorin zijn duidelijk wat zenuwachtig. Dan daalt een stilte neer, die zelf de ijverige fotograaf niet durft te doorbreken.
Jotika is haar immer glimlachende zelve, met een kleine deugnietachtige twinkel in de ogen.
Paul is heel sereen, zingt voor en leidt de verschillende onderdelen in. Na iedereen verwelkomd te hebben (voor wie zich nog niet welkom zou voelen) brachten familie en vrienden nog offeranden aan, nog meer bloemen, kaarsjes gingen branden, wierook, en nog wat herschikken.
Op die typische Aziatische melodie werd de Karaniya sutta gechant, en vertaald voor de mensen die niet zo thuis zijn in het Pali.
Wit is de hoofdkleur van de kledij die de bij wijle emotionele toevluchtnemers dragen.
Het is duidelijk dat er niet over een nacht ijs is gegaan en dat ieder geraakt is door zijn/haar beslissing om toevlucht te nemen. Momenten genoeg waar eenieder: publiek , begeleider of participant; in zichzelf kan kijken en het diepste aanraken.
Uitleg, duiding, meditatie, bereiden de weg naar het moment suprême . Hulde aan de Boeddha, drievoudige toevlucht en vijf wijze levensadviezen worden voor- en nagezongen in het Pali en dan gelezen in het Nederlands. Zo intiem, rond het grote boeddhabeeld.
Dan wordt een haarlok heel voorzichtig en met de nodige humor afgeknipt. Het knopen van en toevluchtstouwtje rond de pols, (ook spannend op sommige momenten, als het knopen niet zo goed lukt en iedereen er op staat te kijken) gevolgd door het geven van een spirituele Pali naam door Paul, Jotika en André. Elke naam wordt ook uitgelegd en gekaderd in de historische context en de letterlijke betekenis. Rahula, Pajapati, Khema, Abhiñña, Pañña en Dantika. Dat zijn de namen die de deelnemers krijgen.
Dat zijn ook zakdoek-en-even- slikken momenten voor verschillende mensen in de zaal.
Ook mooi en sober. Het zijn cruciale momenten. De zon tovert door de glasramen allerlei kleuren door de ochtendlucht van de zaal, ogen die iets meer beginnen te blinken en een snuifje van een lach.
Elke deelnemer heeft ook een toespraak voorzien, geheel op maat van de eigen persoonlijkheid. Soms met een overvloed aan woorden en verhalen, soms poëtisch en soms schoten woorden te kort en was het duidelijk een schot in de roos. Het zijn stuk voor stuk stralende mensen, blije gezichten, dankbaar ook en af en toe met de nodige slik en snif stiltes.
Alles komt van diep en het hart staat duidelijk op een kiertje vanwege de hartstocht voor de dhamma. Na een tweetal uur na het chanten van de mantra ‘Buddhayé Namo’ is er een heuse feeststemming. De receptie met overvloedige gelukswensen en knuffels van familie en vrienden sloot het gebeuren af.
Met een warm hart keer ik huiswaarts. ’t Is zo mooi. Een stukje Boeddha in ’t stad, in hun hart, een zaadje geplant, en nu voedsel geven!
