Soms ontvalt je ineens alles waarop je dacht te kunnen rekenen.
Je verliest je werk, je gezondheid, partner of kind; je verliest misschien een zelfbeeld of wereldbeeld of een andere sterke overtuiging waarop je je leven bouwde.
Onze gebruikelijke reactie is dan: overspringen op een andere zekerheid, geen gat laten vallen, direct weer opstaan en op het volgende paard wedden. Maar soms lukt dat niet: je verkeert –een uur, een dag, een maand, een jaar- in de leegte.
Die leegte biedt geen referentiepunt. Waar je ook kijkt, je vindt geen houvast. Niets maakt verschil, er is niets waaraan je je denken, voelen of handelen kunt vastmaken, je hebt de fysieke ervaring steeds door bodems heen te vallen, door de leegte te suizen. Om met meditatiemeester Trungpa te spreken: ‘we’re falling through space, no parachute, nothing to hang on to…’
Die ervaring van leegte baart enorm veel energie. Die kan zich op twee manieren uiten:
als we erg vastzitten aan het verleden, dan uit die energie zich als angst, paniek en agressie. We zijn bereid om desnoods de derde wereldoorlog te ontketenen om onze oude, vertrouwde zekerheid vast te houden of, tegen de stroom in, te herbouwen.
Als we wat soepeler zijn, kunnen we die energie aanwenden om een stap vooruit te zetten in bewustzijn, spreken en handelen. We ontdekken mogelijkheden voor een nieuw en meer zinvol leven voor onszelf en anderen, we worden ruimhartiger, zachtmoediger en dapperder mensen.
We maken nu een tijd mee, waarin mondiaal heel veel mensen heel veel verliezen van wat zij voor zeker hielden. Dagelijks ervaren die de keus: agressie of zachtmoedigheid?
Onze tijd vraagt om een keuze voor groei in dapperheid en zachtmoedigheid.
Laat dat het pad zijn dat we kiezen!
