De kortste tekst in de Bijbel is: ‘Jezus weende.’
Weende de Boeddha ook tijdens zijn leven? Misschien toen hij zijn ouderlijk huis verliet, daar zijn vrouw en kind achterliet om op zoek te gaan naar het Antwoord op het lijden. Hij heeft ook een zware periode van zes jaar zoeken gehad! Misschien heeft hij toen zijn familie gemist, wie zal dat zeggen? Pas huilde een jonge man bij mij, omdat hij een koe had gedood, in een slachthuis. Ik zei toen: ‘Vergeef jezelf.’
Als mensen huilen bij een begrafenis, betreft dit dan niet enkel zelfmedelijden? Huil je dan niet om een verlies? Of dat de dood ook jou zal op zoeken, je leven zal eindigen hier op aarde? Wanneer is ons verdriet echt verbonden met of een uiting van compassie?
Als iemand iets verschrikkelijks is overkomen en dan intens verdrietig is en je staat erbij, wat dan?…Ik geloof in emoties, dat ze bij het leven horen. Maar sommige mensen bijten zich erin vast en dat is weer een ander verhaal. Je leven dramatiseren hoeft niet en is zonder enige betekenis: immers we lijden allemaal.
Naast onze emoties (zeer menselijk) kunnen we ook universele liefde ervaren. De Boeddha sprak daarover, dat enkel liefde haat kan verdrijven en dat haat haat in stand zal houden.
Deze liefde is geen emotie. Want emoties openbaren zich binnen ons denken en lichaam, en liefde in ons hart.
Universele liefde komt niet door succes hebben of dat iemand jou leuk vindt. Liefde trekt zich niets van het verleden aan, niets van de toekomst aan en niets van emoties.
Voor mij is liefde de vrede in je hart. Kun je ondanks je boosheid je innerlijk toch nog helder voelen? Kun je ondanks je intense verdriet je innerlijk toch nog wakker ervaren? Als je alles bent, ben je niet alleen je emoties maar ook vrede en liefde. En net andersom.
Maar er zijn mensen die liefde idealiseren, op een voetstuk zetten en zeggen dat liefde de enige realiteit is. Ik word daar dan boos om. De praktijk heeft het eerste en laatste woord. Mensen die liefde idealiseren missen vaak waarheid in hun leven, hebben moeite met confrontaties. En voor mij kan liefde niet zonder waarheid en waarheid niet zonder liefde.
We beschouwen de Boeddha als een liefdevol wezen maar in hem kan toch geen onwaarheid zijn geweest, leugens over het een en ander? Was hij bang om dingen bij naam te noemen?
Toen hij de middenweg voor zichzelf ontdekte en wat meer begon te eten, keerden de vijf asceten hem de rug toe. Ze dachten dat hij van het padje was geraakt. Maar daar trok Gautama Siddhartha zich niets van aan, want hij vervolgde gewoon zijn nieuwe weg.
Toen hij ontwaakte, de verlichte werd, twijfelde hij dat iemand hem zou kunnen begrijpen. Toch ging hij op pad om deze asceten weer te ontmoeten. Hij ging de confrontatie aan, uit liefde en waarheid.
Ik denk verder, als we onze emoties niet voldoende onderkennen we lichamelijk ziek of zieker zullen worden ook wanneer we ze niet weten te blussen met onze liefde en waarheid, indien nodig.
Geestelijk en lichamelijk welzijn schuilt in totaal zijn.
