Jan Veenendaal – Geen dood, geen vrees (1) – euthanasie

Het einde van dit lichaam, deze manifestatie en daarmee van dit aardse bestaan komt volgens mijn arts steeds dichterbij. Het is een bijzondere reis dit zo bewust te doen. Het zijn nogal keuzes waarvoor ik gesteld word. Anderhalf jaar langer leven met zware medicatie die nare bijwerkingen kan hebben. En wanneer die is uitgewerkt nog zwaardere medicatie die de levensduur mogelijk met drie maanden verlengen. Of de ziekte maar op zijn beloop laten
en zien hoe lang het duurt tot er steeds meer pijn gaat komen en het lijden ondraaglijk wordt.
Samen met mijn partner naar de huisarts om mijn euthanasie te bespreken. Voor mij is het niet de eerste keer. Ieder jaar praten we er wel een keer over. Dit is de eerste keer dat het echt dichtbij is en de eerste keer dat we met z’n drieën zijn. Gelukkig heb ik een hele lieve partner en een goede huisarts en we praten er bijna een uur over. De huisarts heeft veel ervaring en is ook scan arts, een onafhankelijke arts die er op toe ziet dat de zes zorgvuldigheidseisen van de euthanasiewet in acht worden genomen.
Aan de zes zorgvuldigheidseisen voldoe ik met de uitzondering dat er op dit moment geen uitzichtloos en ondraaglijk lijden is. Zover is het nog niet. Het is een bemoedigend gesprek.
Zelf mag ik bepalen wanneer het lijden uitzichtloos is en het geeft rust dat te weten. Het geeft vrijheid, ruimte en dankbaarheid. Dankbaar omdat we in Nederland leven waar euthanasie is toegestaan als slechts een van de vijf landen in Europa. Dankbaar om te beseffen dat dit leven niet in lijden gaat eindigen. Dankbaar ook omdat mijn leraar Thich Nhat Hanh zo duidelijk antwoord gegeven heeft op de vraag of het is toegestaan ons leven te beëindigen.*
In zijn antwoord zegt hij onder meer: ‘We moeten niet op dogmatische wijze over euthanasie denken, maar elk geval apart bekijken. Soms moeten we iemand helpen om te sterven, omdat er zo’n sterk lijden is dat het niet van mededogen zou getuigen om hem nog langer te laten lijden. Maar wel zou het collectieve inzicht van de artsen, de families en de betrokken persoon hieraan ten grondslag moeten liggen.’
Een bijzondere spirituele reis is begonnen.