Het jaar 2019 – dag 357 – naakt

In de Kloosterbunker hangt een foto aan een muur – nog niet zo lang. Regelmatig ververs ik foto’s in de lijsten. Ik kijk naar een afbeelding van mezelf- een reus van een man met een klein jongetje in zijn armen, mijn eerste kleinzoon. De baby draagt een blauw pakje om hem te beschermen tegen weersinvloeden en afkoeling.

Hoe afschuwelijk moet het voor zo’n kleintje zijn om naakt – de oorspronkelijke lichamelijke staat van zijn zijn, vanuit het warme vruchtwater in de baarmoeder en de reis door het geboortekanaal, zo’n pakje aangetrokken te moeten krijgen. Het knelt om het lijfje, maar dit is nog niks, er zullen nog vele keurslijven volgen.

Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden door in mijn leven ismes te bestuderen en daar soms voor korte of langere tijd deel van uit te maken. Ismes door mensen bedacht- vaak met de bedoeling om over anderen macht te kunnen uitoefenen- hun geestelijke en lichamelijke vrijheid te beperken. Of bijsluiters te leveren over hoe ik zou moeten leven. Of te overleven. Een poppenkast, decor zo u wilt. Soms kreeg ik er al na een eerste kennismaking genoeg van, herkende een charlatan, af en toe bleef ik langer hangen of ondervind ik nu nog de invloeden ervan.

Een zo’n isme is het boeddhisme waarvan ik de leer al enige tijd praktiseer. Ik heb geen actuele leraar, ben niet verbonden aan een sangha, ben een ZZP’er. Ben een aspirant afvallige. Kijk, met wat ik denk ervaren te hebben op die middenweg nieuwsgierig om mij heen naar mensen en dingen en zie hoe het functioneert. En ook weer niet want die geest van mij geeft er een eigen interpretatie aan. Zolang ik dat in de gaten heb is er weinig aan de hand. Ik doorliep de fasen van grote verwondering, de warmte van de sangha, de diepte van meditatie, maar ook de uitwassen en het misbruik binnen het boeddhisme.

De laatste jaren steeds heftiger- bij het samenstellen van de krant en de nieuwsberichten over machts- en ander misbruik in die zogenaamde boeddhistische gemeenschappen en landen. En die kwaadaardige pogingen om het te verklaren ‘boeddhisten zijn ook maar mensen’, terwijl foute graaiende vaak mannelijke leraren in de gevangenis horen om daar hun lange straffen uit te zitten. Zanger Hans de Booy zei dat eens in een interview dat ik met hem had: Dit zijn geen boeddhisten.

Ik merk aan mezelf dat ik me voorzichtig aan het losmaken ben van het boeddhisme met al z’n regeltjes, werelden, verheven leraren en nederige leerlingen, wedergeboorten, schuld en boete en bedenksels. Waar ik uitkom weet ik niet, maar ik voel dat ik op weg ben naar bevrijding. Gegaan, gegaan…Op naar een volgend isme?

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of te twijfelen aan het nu.