…
Mijn geest ademt ruim en vrij
…
Wouter ter Braake
De boze koning verjaagd
Toen de boze koning zag dat de meerderheid van de aanwezigen op de vierjaarlijkse volksbijeenkomst deze oude koning ging volgen, ontstak hij in razernij. Buiten de velden waar de volksbijeenkomst traditiegetrouw plaatsvond, had hij volgelingen verzameld en hij riep hen op de eretribune, waar de nieuwe koning gekroond zou worden, te bestormen.
Verkiezingen 2021 – ‘Er is menselijke warmte nodig in de politiek’
Ik lanceer een ander alternatief. Een brede bewustzijnsbeweging. Een beweging van kiezers die het geluk van alle mensen vooropstelt en als uitgangspunt neemt. Op basis van een bewustzijn dat boosheid transformeert in wijsheid. Een bewustzijn dat gefundeerd is in het besef van verbondenheid van al wat leeft. Een bewustzijn dat verschillen respecteert en met een warm hart en open mind openstaat voor dialoog.
De eerste sneeuw in Zeeuws-Vlaanderen
Vergankelijkheid in beeld.
Ouder worden
…
Tien jaar Boeddhistisch Dagblad
…
Levensschool
De kameraadschap, het voor elkaar klaarstaan, de soms ruwe vermaningen (bijna altijd gevolgd door een gemeend excuus) de vanzelfsprekende verbondenheid: deze niet materiële oogst van zes weken circuswerk heeft een belangrijke invloed gehad op de vorming van de geest van dit zestienjarig joch.
Sweet memories
Mijn geest zocht al jong bevrijding. Het heeft vele afslagen genomen, zoals in de jonge jaren de afslag naar het pad van de ‘socialistische bevrijding’. Soms duiken er herinneringen op.
Een nieuwe auto
Waar zal ik dan de non-dualiteit ontmoeten, de ‘oerstaat’ waarin alles is en niet is en naast elkaar bestaat en in elkaar? En er niets is en alles?
Overpeinzing
…
Lijden in onvoltooid verleden tijd
Meer fundamentele heling van mijn emotionele pijn ontstond door ‘zin geven’ aan het lijden uit mijn jeugd. Zingeving door het besef van het leerpotentieel dat mijn jeugd mij verschafte. Ik kreeg geen degelijke opvoeding, geen ankers aangereikt.
Levensvreugde in onvoltooid verleden tijd
Kunnen boeddhistische zienswijzen dan een helpende hand bieden? Is het besef van leegte (in filosofische zin) te combineren met levensvreugde? Zou dit de jachtige, in zekere zin verweesde, westerse ziel een zinvol perspectief kunnen bieden: de handreiking van een vrolijk en maatschappelijk actief boeddhisme dat levenslust hand in hand laat gaan met contemplatie en meditatie?
