Na de kerst werd er oorlog gevoerd in de omliggende straten. Kerstbomenoorlog.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Columns
Het leven is een gok: ga “all-in”- ieder moment opnieuw
Het leven is voor sommigen een strategisch spelletje waarbij eigenbelang voorop staat. Daar vind ik iets van en tegelijkertijd is het ook een constatering die volgt uit m’n opvatting dat, dat wat leeft gericht is op zelfpreservatie. Naast de flight, freeze en flock reactie is er ook zoiets als een fight modus. Laatst zag ik dit treffend terugkomen op televisie. Ik keek naar een pokertoernooi!
Het jaar 2021 – dag 214 – zondagsrust
Laat de rust terugkeren in de maatschappij, hoeft niet per se op zondag.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Leven in Thailand – Engel
Dat de lockdowns en het stilvallen van het toerisme in Thailand rampzalig uitpakken blijkt wel uit enkele onthutsende statistieken. Zo is het aantal zelfmoorden vorig jaar met ruim 10% gestegen.
De enorme hitte en het boeddhisme
Met een motorpomp geeft Giovanni ieder jaar in augustus zijn planten een water-injectie. De waterkelder bevatte altijd genoeg water maar nu niet.
Het jaar 2021 – dag 213 – waakzaam
De staat is niet je vriend.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Spirituele uitdaging
In deze dualistische wereld gaat mijn vrijheid ten koste van anderen. De grond die ik inneem, ontneem ik een ander. De kleding en het voedsel dat ik tot me neem, onthoud ik anderen. En mijn welvaren of rijkdom is geen objectiviteit.
Verlichting
Ik vermoed dat er lieden zijn die het idee onverdraaglijk vinden dat er misschien, mogelijk, wellicht, ergens in het universum Aliens rondlopen die ‘verlicht’ zijn.
Hoeders van de aarde
Als de bodhisattvagelofte stelt dat we alle levende wezens willen bevrijden, de oorzaak van het lijden weg willen nemen, alle dharma’s willen verstaan en daarmee doorgaan tot het gaatje, hoe kan je dat dan opvatten? In mijn ogen betekent dit dat we de hoeder van de aarde willen zijn.
Iets over tijd (1) – Gestolen tijd
Sinds de digitale revolutie is zelfs onze zogenaamd ‘vrije tijd’ niet meer echt van ons. Zomaar wat rondlummelen is ‘verloren tijd.’ Tijd moet nuttig besteed worden, geconsumeerd via spelletjes, films, avontuurlijke weekends en reizen naar verre bestemmingen. Liefst all-in.
Het jaar 2021 – dag 210 – krankzinnigengesticht
Na het applaus nu de foto.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het jaar 2021 – dag 209 – sammyjoop
Als slungelige puber zag ik alleen maar straatstenen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Boeddha in de bajes – plegers van liquidaties
Uitvoerders van liquidaties hebben vooral vermogens- en geweldsdelicten op hun naam staan en zijn een of meerdere periodes uit beeld voordat ze de liquidatie pleegden.
Het jaar 2021 – dag 208 – hondgevaar
Er komt een tijd dat ik er na een bezoekje heel anders uitzie.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Verbinding
Kunnen we samen, niemand uitgezonderd, een betere wereld creëren?
Hersenen heb je om te overleven
Als we alles zouden onthouden en alle zintuigprikkels zonder selectie binnen zouden komen, dan zouden we ten onder gaan aan niet relevante informatie. Sprakeloos en verbijsterd zou ons leven tot stilstand komen. Misschien zouden we ons vrijwillig willen blinddoeken, een prikkelarme kamer invluchten, alle geluid vermijden en ieder gezelschap ontlopen.
Het jaar 2021 – dag 207 – indegloria
Lang zal hij leven, hoera, hoera, hoera.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Bodhisattva & Bodhisatta
Een lettertje, maar al eeuwen een meningsverschil?
Het jaar 2020 – dag 206 – voorbijpraten
Je mond voorbij praten, het is zo menselijk. Soms ook een kunstvorm.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Het NIMBY virus
Wij verdienen de afgrond! En daarmee bedoel ik dat het streven naar méér, nog méér en zoveel mogelijk geld verdienen om méér, nog meer en zoveel mogelijk materiële spullen te kunnen kopen en bezitten, de mensheid in de afgrond stort. Voor het individualisme en kapitalisme samen bakzeil halen, gaan ‘ikke ikke ikke’ en ‘hebbe, hebbe, hebbe’ luider en luider klinken.
Gelijkmoedigheid
Diana Vernooij: ‘Van de week liep ik buiten, mijn vaste ommetje na mijn werk. De wolk van drukte in mijn hoofd begon wat op te lossen, maar er bleef iets hangen, iets dat gebeurd was bleef haken en maar drukke woorden oproepen in mijn hoofd.’
He also make pad hai?
In de Haagse Beeklaan was een klein Thais restaurantje, vlakbij waar ik gewoond heb. Toen ik uit huis en uit de stad vertrok was het er nog niet, maar mijn moeder is tot ze overleed, 91 was ze toen, in die straat blijven wonen en als ik er op bezoek was en vroeg waar ze wilde gaan eten wist ik het antwoord altijd al. De familie die het restaurantje runde kende haar; ze hoefde niet te bestellen want ze nam altijd de kip met cashewnoten, waarvan ik nu weet dat het kai pad med ma muang heet.
De beweging van het gemoed
Zo zaten destijds ook twee monniken te knikkebollen op de waranda van de zendo en eentje van hen wordt opeens geraakt door het wapperen van een vlag. Hij wijst de ander op de vlag en zegt: moet je zien hoe die beweegt. De ander zegt: die vlag beweegt niet, maar de wind beweegt. Ze schieten samen meteen in een conceptueel gekissebis van welles nietes, kip en ei.
De kunst niet te zijn
‘Ik heb besloten dat ik vanaf vandaag niet meer ben.’
‘Bedoel je dat je weggaat?’
‘Waarom zou ik nog moeten vertrekken als ik niet ben?’
