Ik vroeg laatst aan de oogarts of ik in mijn pas geopereerde oog mocht wrijven. Hij deed zijn bril af, maakte van een hand een knuist en wreef daarmee onderwijzend in zijn oog. Het antwoord was dus ja.
Ik dacht na over die knuist: ik vermoed dat over de hele wereld mensen automatische een knuist maken om in een oog te wrijven. Kijk maar naar peuters en kleuters die hun knuistje gebruiken, het is niet aangeleerd. Probeer het zelf maar eens.
Ik ben tegen oorlog en geweld, het uitsluiten van mensen, mensen labelen in ik en zij. Is dat ook een knuisterig iets? Moet ik met mensen die deze waarden en normen niet hanteren in gesprek gaan? Een dialoog? Voor je het weet wordt de knuist een vuist. In zo’n wereld en maatschappij leven we. Mensen zijn beïnvloedbaar, dat laat de geschiedenis wel zien. Het ik prevaleert. De rest kan stikken.
Een knuist mag ook een open hand zijn, uitgestoken.
Geef een reactie