Het gebeurde lang geleden, de serie Goede tijden, slechte tijden was toen dagelijks op tv. Mijn nog jonge gezin was er gek op, ik keek als dwangkijker mee.
Deze week kwam boven – waarom weet ik niet – wat er toen op een avond met me gebeurde. Daar ga ik een column over schrijven, besloot ik. Maar een stemmetje in me begon daartegen te protesteren. Er zijn toch wel nuttiger en actuelere zaken om over te schrijven, zoals het huidige watertekort, dat je de wc doortrekt met schoon drinkwater, er de vloer mee dweilt, planten water geeft, mee douchet. Waarom worden er in woningen geen gescheiden watersystemen aangelegd? Zei het stemmetje.
Ik protesteerde daartegen, zo’n gelikt onderwerp. Natuurlijk zijn deskundigen al met die oplossing voor een toekomstig drinkwatertekort bezig. Zal ik dan schrijven over een ooievaar in een nest op een gemeentelijke paal in het Kralingse Bos die geen aanstalten maakt om te vertrekken na het grootbrengen van haar kroost?
Goede tijden, slechte tijden, dreunde het in de hersenen. Hier komt mijn ervaring van lang geleden.
Ik was in Amsterdam voor een interview, voor het dagblad waar ik toen voor werkte, met een wetenschapper. Eind van de middag vertrok ik en liep naar mijn auto. Om bochten in de weg af te snijden besloot ik over een enigszins verhoogd granieten platform rond een standbeeld te lopen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik gleed uit op het spekgladde graniet en bezeerde me zeer stevig aan mijn benen en heupen. Ik vermoedde dat de wetenschapper me door zijn raam nakeek en deed net alsof ik dagelijks val: een soort training. Allemachtig.
De reis naar huis ergens in het zuiden van Nederland was een hel. Mijn spieren, botten en pezen waren zo beschadigd dat ik nauwelijks het gaspedaal kon intrappen. Maar het weerzien met mijn jonge gezin gaf mij kracht: warmte en medeleven zouden mij ten deel vallen.
Ik kwam thuis en in de woonkamer zat het jonge gezin -met de ruggen naar mij toe- te kijken naar een aflevering van Goede tijden, slechte tijden. Ik zakte in een stoel en kon het kreunen van de pijn niet laten. Joop, kan het wat rustiger, we verstaan niets meer, zei het jonge gezin. Zonder me te aanschouwen.
Ja, je hebt goede en slechte tijden in het leven. Het lijkt nu alsof mijn partner en kinderen barbaren zijn. Doch dat was niet zo. Ze waren in de ban van een systeem – een serie-, een voorloper van de zogenaamde sociale media en het satanische Facebook. Kijk maar om je heen – vrijwel iedereen loopt op straat via de draagbare telefoon wel met iemand te praten.
Over slechte tijden gesproken. Dwang en drang.
Paul Bataille zegt
Een geweldig moment om ego te zien opkomen. De teleurstelling voelen. En je realiseren dat je je laat vangen in gedachten en fysieke sensaties en de tv / de wereld / het systeem / de eigen familieleden verantwoordelijk maakt voor het gemis dat je voelt in het eigen lijf.
In plaats van dat gevoel van gemis en teleurstelling en alles wat erbij naar voren kwam onvoorwaardelijk te aanvaarden nadat je herkend hebt dat het ego zich roerde.
Kijk niet naar anderen om deze wereld goed te maken. Die het zelf. Ieder nieuw moment.
Succes met de beoefening los van het meditatiekussen.
Joop Ha Hoek zegt
Wat een sombere kijk op een (buiten)gewone gebeurtenis. Klassiek gedoe. Niks geen ego maar wel zere botten. Een tv-gapend gezin. De stoel en de kreun. Meer was er niet. Ik heb ook geen meditatiekussen maar probeer de gebeurtenissen in mijn leven ietwat meditatief te beschouwen. Soms maar een minuutje. De wereld, wat is dat? De omgeving van de mens is de medemens, schreef de Rotterdamse nachtburgemeester en stadsgenoot Jules Deelder. Meer moet het ook niet zijn, geen grote woorden of beschouwingen. Daar gaat de wereld aan ten onder. Keep smiling, Paul.