Haar vaal oranje meditatiekussen ligt midden in de kamer te shinen op een roze yogamatje. Zo’n uitnodigende kleurstelling zou voor Loes eigenlijk onweerstaanbaar moeten zijn. Maar zelfs al kan ze het bestaan van haar kussen niet vergeten omdat ze er iedere dag wel een keer haar benen over breekt: erop gaan zitten lijkt altijd een brug te ver. Waarom mediteert ze niet?!

Dat is dus de vraag. Ik weet stiekem het antwoord wel. De tijd die ik eigenlijk zou moeten mediteren heb ik al uitgebreid besteed aan analyseren waarom ik het niet doe. Ik heb nu dus een drieledig antwoord op de vraag geformuleerd, maar nog altijd geen oplossing…

Many importance

Oranje kussen meditatieZoals ik ook mijn vader van 76 niet durf te bellen wanneer ik me een beetje zorgen om hem maak: er hangt te veel vanaf. In mijn hoofd is meditatie de oplossing voor alles. Zou ik braaf elke dag mediteren, dan zou ik tevredener zijn, minder stress hebben en meer voor elkaar krijgen. Ik zou een betere werknemer zijn, een fijnere vriend, een lievere zus. Al mijn creatieve ideeën zouden volop de ruimte krijgen en tot wasdom kunnen komen. Mijn relatie zou erop vooruitgaan, ik zou er gezonder uitzien, vaster slapen, hell, ik zou zelfs mijn administratie op orde hebben en eindelijk eens aan rijles kunnen beginnen!

In mijn hoofd is meditatie iets heel groots geworden, iets dat zó belangrijk is dat ik er helemaal van dichtklap. Als je verwachtingen zo hooggespannen zijn, is het soms verleidelijk om er maar helemaal niet aan te beginnen, zodat je dat hele belangrijke ding ook niet kunt verpesten… Zo maak ik me liever constant zorgen over mijn vader, dan dat ik hem opbel met het risico dat die zorgen waarheid kunnen worden en dat ik dan ook nog eens niet gebeld heb.

Kan ik allang

Wat me ook tegenhoudt is een soort koppig idee van “dit kan ik al, ik hoef dit niet meer”. Ik heb in mijn studententijd twee keer een cursus mindfulness gedaan. De eerste keer was prachtig en geweldig. Ik deed mijn oefeningen met discipline en toewijding, zes keer per week, soms wel een uur per dag. Het hielp ook nog. Ik begon te beseffen dat gedachten inderdaad geen feiten zijn, en dat je zorgen maken niets aan een situatie verandert, en dat je je demonen kunt omarmen.

Oranje kussen meditatieTijdens de tweede cursus die ik deed, had ik het te druk met denken “ja, ok, dit kon ik dus al”. “Been there done that”, dacht ik als mijn cursusgenoten dooremmerden over hun ervaringen tijdens de bodyscan. Die vervelende en nogal arrogante koppigheid dwarsboomt mijn wens om weer te beginnen. Ik wil niet weer-beginnen! Ik wil daar staan waar ik stond na twee maanden cursus. Om dezelfde reden speel ik nooit meer piano. Geen zin om die paar stappen achteruit te zetten die nodig zijn om vooruit te komen.

Spoken en demonen

Maar de grootste beer op mijn weg naar verlichting is toch wel dat dat kussen me stiekem bang maakt. Ik heb altijd een sluimerende angst voor de duistere dingen die ik in mijn eigen hoofd kan tegenkomen. Daarom durf ik ook geen drugs te gebruiken. Open your mind & unleash the kraken! Het is veel gemakkelijker om afleiding te zoeken, tv te kijken, hard te werken, en alle zooi lekker in mijn hoofd te laten zitten.

Oranje kussen meditatieVoor welke hypothetische hoofdzooi ik dan zo bang ben, dat weet ik ook niet zo goed. Mijn verstand zegt bovendien: als er zooi is, kun je die maar beter confronteren. Maar goed, mijn angst voor spoken en demonen is natuurlijk ook niet rationeel. Depressies, paniekaanvallen, jeugdtrauma’s, fobieën, verlatingsangst, zelfverwijt, twijfels, spijt, schaamte, verwarring, gekte, leegte… Wie weet waar ik voor kom te staan als ik ophoud me te verstoppen? Ik vind het eng!

Maar ik zit in een spagaat. Door zo consequent niet te mediteren maar het wel te willen, word ik dagelijks geconfronteerd met mijn verlammende perfectionisme, mijn hoogmoedige koppigheid en bovenal: mijn angst voor de angst. Misschien is een kwartier per dag op dat kussen gaan zitten en mijn ogen sluiten dan toch wel een gemakkelijker, misschien zelfs een bevrijdende optie… Iemand tips?

Deze tekst is eerder geplaatst op de site van Bodhi-tv

 

 

 

 

Categorieën: Columns
Tags: , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

12 reacties op Bang voor het kussen?

  1. Connie Franssen schreef:

    Gewoon doen! Niet zo’n big deal van maken. En ja, je gaat de donkere kant ontmoeten. Maar ook de lichte! Succes :)

  2. Guus schreef:

    Joko Beck:”Intelligent Practice always deals with just one thing: the fear at the base of human existence, the fear that I am not. And of course I am not, but the last thing I want to know is that. I am impermanence itself in a rapidly changing human form that appears solid. I fear to see what I am: an ever-changing energy field. I don’t want to be that. So good practice is about fear. Fear takes the form of constantly thinking, speculating, analyzing, fantasizing. With all that activity we create a cloud to keep ourselves safe in make-believe practice. True practice is not safe; it’s anything but safe. But we don’t like that, so we obsess with our feverish efforts to achieve our version of the personal dream. Such obsessive practice is itself just another cloud between ourselves and reality. The only thing that matters is seeing with an impersonal spotlight: seeing things as they really are. When the personal barrier drops away, why do we have to call it anything? We just live our lives. And when we die, we just die. No problem anywhere.”

    De rest is aan jou..

  3. Nic schreef:

    De (2?) boeken van Joko Beck zijn aanraders..

    Mooi stuk, Guus.

  4. Nic schreef:

    Er is eigenlijk maar één optie.
    Je zit of je zit niet en je weet zelf wanneer je zit en wanneer niet.
    Succes.

  5. Frank schreef:

    Mushotoku.

  6. Lammert schreef:

    Mooi stukje, je toont lef en stelt je kwetsbaar op.
    Nu mogen wij onze meningen ventileren en met antwoorden komen. Je hebt je antwoord allang klaar, dat weet ik zeker.
    Ik heb ook die momenten van niet-doen, uitstellen en de buitenwereld de schuld geven van dat ik niet doe.
    Maar zulke hoge idealen als jij jezelf stelt, ken ik niet. Op mij zouden ze verlammend werken.
    Ook ik ontkom er niet aan om met een advies te komen: leg dat ding eens weg zodat het niet meer zo pontificaal aanwezig is. Op een plek waar, tja, waar? Dat mag je zelf oplossen. Voor mij is zitten zoals Frank ook aangeeft, niks meer of minder dan zitten.

    • Nic schreef:

      Ik zou ook zeker mijn tijd niet verspillen met tobben over het niet-zitten, tenzij je dat leuk vind.
      Ga dan wat anders doen wat je zinvol lijkt vergeet het zitten voor dat moment.

  7. Dorine schreef:

    Je kunt er ook bij gaan liggen!

  8. Joost schreef:

    Mooi verwoord en (helaas) heel herkenbaar.

  9. mirjam schreef:

    ha Loes,
    Onderzoek je commitment eens.Waarom heb je ooit besloten je kussentje te kopen, neer te leggen en het meditatiepad te gaan bewandelen?

    En als het onderzoek geen heldere antwoorden oplevert: gewoon gaan zitten!Iedere minuut is er 1.

  10. Loes Liemburg schreef:

    Iedereen, bedankt voor de blijken van herkenning en de tips! Ik heb ze allemaal aandachtig gelezen.

    Ik begin denk ik met weer yogalessen te nemen zodat ik in ieder geval eens per week mediteer, en het dan verder op te bouwen met behulp van een fijne geleide meditatie-podcast.

Menu