In een bad van groot toevertrouwen
schildert een hand een heerlijk moment

Bij Malevich in het Stedelijk Museum 

In een blik van intens aanvaarden
toont zich, stralend, een oprecht gelach.
Amida kijkt als hoog bejaarde
waar op straat hij oversteken mag.

Een flauwe lijn omsluit contouren
van een arm die kleurt in okergeel.
Een kar vlekt, tussen rode boeren
met juten zakken, door het toneel.

De felle kleuren blazen, machtig,
vormen op het doek en vervullen
wat in een werklijkheid, zo jachtig,
‘t penseel niet verder kan onthullen.

‘k Zie de grijsaard, zijn tred souverein,
al is het negentienhonderd tien,
ontijdelijk ongeboren zijn,
‘t decor van licht nauwelijks gezien.

In een bad van groot toevertrouwen
schildert een hand een heerlijk moment.
In het nu dit schoons te aanschouwen:
het mysterie opnieuw onderkend.

Categorieën: Jules Prast, Columns, Zen
Tags: , , , , ,

Lees ook:

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

2 reacties op Amida in Amsterdam

  1. Sjoerd schreef:

    Achter de verf
    schuilt de leegte
    witte onschuld
    in kleur gehuld.

    Als het penseel
    de leegte raakt
    klinkt ‘t niets
    als muziek
    in de oren.

    Na lang wachten
    rest het witte
    lege vlak
    alle beelden
    zijn verdwenen.

    Wat blijft komen
    zijn de kijkers
    zij schilderen
    hun beelden
    met de verf
    die achterbleef.

    Zij menen dat
    de schilder
    hen zo
    liet bestaan.

  2. Jules Prast schreef:

    En zachtjes murmelt zich de nembutsu.
    Hoor! Amida roept…