Wim Sonneveld zingt in Het Dorp over een foto van vroeger, zijn jeugd, niet wetend dat dat ooit voorbij zou gaan.
Als ik mijn computerscherm open zie ik ook een foto van vroeger, zo’n 40 jaar geleden. Genomen op de redactie van het dagblad in het oosten van Nederland waar ik toen als dagbladjournalist werkte. Ik zie mij zelf zitten aan een bureau, een dertiger met een volle, donkere baard. Naast me Frans, toen voorzitter van de vakbond voor journalisten NVJ. Aan de kopse kant van de aan elkaar geschoven bureaus de redactiesecretaresse. En tegenover mij twee jonge collega’s.
En verder telefoonboeken, er was nog geen internet in die tijd. Lege kopjes, opschrijfboekjes, dossierkasten en leggers met kranten. TL-balken ook, een deur naar de advertentieafdeling van de krant. De jong gestorven Frans kijkt naar me op de foto, ik werk aan een verhaal. Op zich is het een mooi beeld van een krantenredactie uit die tijd, het journalistieke handwerk dat er werd beoefend. Maar ik word er zo droevig van omdat buiten die redactie een andere werkelijkheid plaatsvond.
Mijn partner, de moeder van onze twee kinderen was ziek thuis, geopereerd aan kanker en ook ziek door hyperventilatie. Het sloopte haar. Mijn zoon was anderhalf jaar oud, mijn dochter 3.5 jaar. Elke doordeweekse dag ging ik naar mijn werk. Er was huishoudelijke hulp. We woonden sinds kort in die provinciestad, hadden er nauwelijks contacten. We waren samen maar toch gescheiden door ziekte, huis en werk.
Die foto van de redactie roept herinneringen op aan vroeger, een verschrikkelijke tijd. Maar ook van moed en volhouden door mijn partner. Hoop ook.
Het is zo tweeslachtig: met een handbeweging kan ik de foto als screensaver verwijderen. Het beeld maakt mij verdrietig maar ik kom er niet toe. Ik was nooit alleen maar voelde me zo eenzaam. Pas nu overvalt me dat gevoel, door die foto van heel lang geleden.
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Simone Triesman zegt
Goedemorgen, het is 8 minuten voor 6 en las net je stukje.
Ik draag ook beelden mee en heb her en der in huis flink wat foto’s staan. Dit jaar wordt ik zestig. Mijn gevoelens zijn wisselend, een deel is erg dankbaar voor de leerschool tot nu toe, maar een ander deel wil springen, juichen, hard lachen, de tijd trotseren, soms weer jong en fris zijn. Zo gaat dat in het leven. Een perpetuum mobile van tegenstrijdige gevoelens en emoties.
Ying en yang.
Ik hoop van harte dat je partner jullie kinderen heeft zien opgroeien ❣️
Hartelijke groet, Simone