Een half jaar hebben de leiders van vier politieke partijen over samenwerking, een akkoord om een regering te vormen, onderhandeld. Er was boosheid, weglopen, carnaval ging voor het landsbelang. Spanning. Zou het lukken?
En nu zijn ze eruit op hoofdlijnen. De vrouw van de BBB, nee, geen bescherming bevolking, dat is BB, feliciteerde het Nederlandse volk met het resultaat: we mogen weer 130 kilometer per uur rijden op de Nederlandse snelwegen. Hoera, hoera, hoera.
Geldt dat alleen voor eigen volk (eerst) op die wegen of mogen Nederlanders met een islamitische achtergrond ook – opzij, opzij, opzij, ik heb ongelooflijke haast- het gaspedaal lekker intrappen? Ronkt de ijskast nog of gaat de deur open?
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jacob van van Keulen zegt
Treffend.Alleen jammer dat het niet 8edereen (be) treft. Met een slakkegang vooruit maar
Wouter ter Braake zegt
Al is den Haag in handen van xenofobie, racistisch onderbuikgevoel, boerenbelangen en invloed van grootbedrijven, We zijn nog altijd met meer. Een grote groep met diversiteit. Een kracht, maar in de machtspolitiek een zwakte. Ik denk dan aan de grote groep niet witte Nederlanders, al of niet hier geboren, aan de klimaatbewuste jongeren van ondermeer extinction rebellion, aan de op de achtergrond in woord en materieel steunende senioren (waar ik als vijfenzeventigjarige mezelf toe reken), aan culturele ‘dwarsliggers’, aan anderszijnden dan man of vrouw, aan de grote groep mensen die Partij voor de Dieren en middenpartijen als PVDA, Groenlinks, CU en D66 hebben gestemd (met de meesten een oprecht democratisch hart). Ik onderschat hiermee niet de electorale kracht van een grote massa van ‘gearriveerden’, die angst, behoudzucht, beperkt egoïstisch denken combineren met het onvermogen wat af te staan, laat staan gul van hun welvaart te delen.
Je zegt, we beginnen een paria te worden in Europa. Maar onze buurlanden spelen zelfde fenomenen. Wij schrikken nu, zoals oprechte democraten eerder schrokken in landen als Polen, Hongarije, Italië en nu ook Duitsland.
De wal keert het schip. Daar ben ik van overtuigd.