Deze week hoorde ik op tv in, ik geloof een documentaire, een moeder tegen haar vervelende en klierende kinderen, die het moederlijk gezag niet altijd accepteerden, en zij de greep op haar leven kwijtraakte, zeggen: ‘Als ik dood ben zullen jullie wel anders over mij denken’.
Ik begreep die moeder wel. Als het mijn moeder Grietje te veel werd met zes kinderen om haar heen, zei ze dat (wanhopig) ook. Ze voelde zich miskend als moeder. We namen dat met een korrel zout, want de dood leek ver weg. En waarom zou de tijd ons anders doen denken over onze moeder.
En toch had ze gelijk. Ik ben als zoon haar gedrag, haar opvoeding van ons, dat wij ons soms aan haar inzichten ergerden, in de loop der jaren heel anders gaan beoordelen. Ze gebruikte die term ‘als ik dood ben…’ ook niet om zielig te worden gevonden maar meer vanuit de situatie dat ze als jonge vrouw in die tijd waarin vrouwenemancipatie en anticonceptie ver te zoeken was, ze tegen onvrije muren opliep, haar eigen zijn weg moest cijferen om een goede moeder te zijn. Van mijn zus hoorde ik dat ze graag de wereld in was getrokken om zich daar te ontplooien. Maar zes jengelende kinderen maakten dat onmogelijk. Handenbindertjes.
Op latere leeftijd is mijn moeder lid van de socialistischtische Rooie Vrouwenbond geworden. En vond ze daarin iets van haar idealen terug. Na haar dood vond ik in een dressoir een briefje van haar met de tekst: ‘Ik hoop dat jullie (de kinderen) goed met elkaar blijven omgaan.’ Maar wij verleerden het jengelen nooit.
Moge iedereen gelukkig en gezond zijn, met name jij.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wouter ter Braake zegt
Wat een liefdevolle en ontroerende tekst. Ik voel de tranen achter mijn ogen. Dank je wel, Joop.
Joost zegt
Heel mooi Joop,doet zo aan mijn moeder denken. Graag meer van dit.
eckart dissen zegt
Joop, wat een prachtige foto – en een gezicht vol beloften, zo niet voor haarzelf dan zeker ook voor haar kinderen…