Een paar weken geleden. Een goederen- en een personentrein botsen in de buurt van Voorschoten op een spoorwegovergang op een mobiele kraanwagen. Wagons komen in een weiland terecht, er zijn gewonden. Een totale ravage.
Mijn geest maakte het klein. Ik zag de aan flarden gereden kraanwagen en bedacht dat daar een mens op had gezeten als bestuurder. Die ’s avonds zijn huis had verlaten, mogelijk ’tot morgen’ had gezegd en met veel energie aan het werk aan het spoor was gegaan. Om nooit meer levend thuis te komen door dat werk aan het spoor. De treinen.
De media maakten kort melding van zijn overlijden. De hele verdere week was in het nieuws wanneer de treinen weer over die rails konden rijden, er een eind kwam aan het oponthoud, tijd is geld.
Voor de kraanwagenbestuurder is het oponthoud eeuwig.
Moedig voorwaarts!
Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
m. rouweler zegt
Mooi verwoordt
en voorzien van een mooi beeld.
Pauline de Wit zegt
Goedemorgen!
Ik woon in Hilversum waar (helaas) veel en langdurig wordt gebouwd. Vanuit mijn raam kan ik drie kraanwagens zien, verschillend in hoogte. Als ik wakker word hangt het liftje al hoog aan de kraan bij een van de drie. Ik weet inmiddels de schafttijden want dan is het liftje weg, de machinist naar beneden. Bij een minder hoge kraan gaat de machinist te voet de trappen af. Op zaterdag wordt er doorgewerkt.
Niet eerder in mijn leven volgde ik de werkzaamheden van kraanmachinisten zo op de voet en voel ik zoveel bewondering voor deze mensen die dit bijzondere beroep durven uitvoeren.
Misselijk makend hoe snel het menselijk leed wordt ondergesneeuwd door het ongeduld, de haast……..
Opzij opzij opzij…….koets en trekschuit allang uit beeld.
Mijn geest maakt het ook kleiner; vind daarom dat jij het zo goed verwoordt Joop.
Ik denk aan de omgekomen bestuurder en zijn nabestaanden en met hem aan alle kraan-machinisten; met respect.
Hartelijks,
Pauline.