Vanmorgen sloeg het nieuws in als een bom: Kees de Graaf is overleden. Hij was al anderhalf jaar ernstig ziek en vocht als een stier om in leven te blijven. Over de hele wereld kwamen mensen, veelal op straathoeken en ook bij het geboortehuis in Meppel na het vernemen van het nieuws over het overlijden van Kees bijeen, legden bloemen tegen gevels, huilden en uitten hun verdriet.
TV en radio, kranten, sociale media, tuimelden over elkaar heen om nog niet bekende wetenswaardigheden bekend te maken. Velen ‘kenden’ Kees, een man die de publiciteit nooit zocht omdat hij niets te melden had. Dat maakte hem zo bijzonder. Hij deed wat hij deed. Groeide op, ging naar scholen en behaalde diploma’s, trouwde met de buitengewone Willemijn en samen hadden ze zes gewone kinderen. Abel, Bart, Cornelia, Dirk, Elizabeth en Fransje, die later Frans ging heten. Elke dag ging Kees trouw naar zijn werk bij V&D, waar hij op de afdeling vloerbedekking adviseerde en verkocht.
Door zijn gewoonheid viel hij op hoewel hij dat helemaal niet wilde. Mensen dichtten hem kwaliteiten toe die hij alleen in hun ogen bezat. Wat Kees ambieerde was zichtbaar onzichtbaar zijn en vooral blijven. Hij had een hekel aan samenscholingen van meer dan twee mensen. Dat was ook de reden dat hij nooit met zijn uit acht personen bestaande gezin (onder wie hijzelf) uit wandelen ging. Daar werd hij onrustig van.
Kees viel op door zijn gewoonheid, verscheen op tv- tegen zijn zin naar de studio gebracht door zijn beste vrind Joris Grootmoed, om over zijn gewone leven te vertellen. Het waren korte interviews. Hij had geen laptop, was niet lid van het satanische Facebook, had van Twitter niet gehoord en telefoneerde nog met een telefoon met een hoorn. LinkedIn had totaal geen belangstelling voor hem. Zo gewoon was hij. Kees vond het prima.
Uit handen van het Nobelcomité ontving hij per noodlijdende post vorig jaar de prijs voor de Gewoonste Mens, pijler van de samenleving, stond er op de oorkonde. Geld ontving hij niet, dat zou hem maar ongewoon maken. Het is dat het huis van Kees geen zolder had, anders lag die koker met oorkonde daar nu ergens op een plank. En zo ging het verhaal van ordinary Kees de wereld over en wordt hij na zijn dood door miljoenen mensen herdacht. Niemand heeft hem ooit ontmoet, nou ja, een handjevol mensen, onder wie zijn vrouw en kinderen. Kees is In heaven, daar zijn ze vast van overtuigd.
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Geertrudis zegt
🤗😊🙏
Gerry