Ik was vanmorgen korte tijd een zo gelukkig mens. Om dingen te doen en te laten, bijvoorbeeld extra eten in te slaan of kaarsen in verband met aangekondigde of onverwachte rampspoed, keek ik naar het NOS-Journaal. Maar er was helemaal geen NOS-Journaal. Ik dacht: vandaag geen uitzending, de wereld is vredig en rustig.
Maar dat was een vergissing, het Journaal zond niet uit omdat het vandaag een christelijke feestdag is, en dan zijn ze bij de nationale nieuwsleverancier in rust. Net als in de weekeinden. Het is vreemd, vind ik, want vreugde en leed gaan gewoon door en zijn het vermelden waard.
Omdat ik een agenda heb zonder vermelding van welke feestdag ook wist ik niet dat het vandaag Hemelvaartsdag is. Ik zag het op internet en aan het Journaal dat er niet was.
Mogelijk waren er vandaag winkels open, het is lang geleden dat op christelijke feestdagen in Nederland de stilte overheerste. De winkelsluitingswet werd de winkeltijdenwet. Zondag was voorheen een rustdag voor christenen en niet-christenen. Alle winkels waren dicht, het openbaar vervoer draaide zondagsdienst. Rokers konden een pakje sigaretten uit de automaat halen.
Mijn broers poetsten op die dag hun schoenen, persten een vouw in de broek en trokken een mooi hemd aan. We dronken koffie uit een pot met een kraantje en luisterden naar muziek en mijn vader ’s middags op de radio naar Jan Cottaar met het voetbalnieuws. Mijn moeder maakte puddinkjes en we aten bonen of spruiten met aardappelen met karbonade en vette jus. Als het zonnig weer was lagen we op het gras in de tuin, was er geen zon dan gingen we kuieren, liepen doelloos door straten in de hoop een vriend te treffen. Af en toe kwam er bezoek.
Het is voorbij. Winkels zijn nu de hele week open. Vaak verlang ik terug naar die zondagse zondag. De loomheid van het niets.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Bert Dorrestijn zegt
Verlangen is een beweging uit het nu naar iets dat geweest is of iets dat je graag zou wensen. Kan het een leidraad zijn? Of houden wij onszelf voor de gek? Realiteit is dat er op Hemelvaartsdag 2021 bommen vallen op Israël en Gaza. Dat het leven doorgaat en dus ook het lijden, zowel in het nu als in onze verlangens naar rust en vrede, ik adem in en weer uit in de hoop dat het mijn gedachten tot rust brengt…