Het gebeurde afgelopen zondagmiddag laat, het begon al te schemeren. Ik had zojuist een ietwat kritische mail opgesteld voor een iemand en drukte op de knop verzenden. En de pc viel uit, op zwart. Ik schrok, dacht ik word gestraft, zou Google mijn mailverkeer in de gaten houden en werd de ontvanger beschermd en ik uit het systeem gegooid. Of hield een boeddhistische boa mij in de gaten. Ik, de mara van internet.
Ik dacht: wat moet ik doen, ik bewaak mijn spraak al vaak. Ik kon Google ook geen excuses aanbieden, de pc kreeg ik met geen mogelijkheid opgestart.
Ineens viel me nu pas op dat ik ook het geluid van een op het elektrisch fornuis staand gerecht niet meer hoorde sudderen. En dat de verlichting ook was uitgevallen evenals de stroom. Dat komt omdat ik van mijn boeddhistische leraar heb geleerd ding voor ding te doen. Als je een vervelend mailbericht maak, doe je niks anders. Ga je niet om je heen gluren of de lampen nog branden. Of een gerecht nog suddert. Daar word je nerveus van.
Ik stak een paar kaarsen aan en belde benedenbuurman om te vragen of hij ook in het donker zat. Dat was het geval. Ik vertelde hem van het niet meer sudderend gerecht. Hij zei heimwee te hebben naar vroeger, toen er nog peteroliestelletjes waren waarop gesudderd werd. Ik vertelde hem dat mijn oma er broeder in de pan op maakte, een gietijzeren pan met een liter slaolie en deeg met krenten en rozijnen. Als de olie in het deeg was getrokken was de broeder klaar. Mijn oma was geen slanke vrouw.
De buurman en ik bereidden ons voor op een koude maaltijd doch gelukkig werd er weer snel stroom geleverd en ging het sudderen verder en ontwaakte de pc uit een coma.
Als sneeuw en ijs zijn verdwenen ga ik bij een outdoor winkel een gasflesje met brander kopen. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Gietijzeren pannen heb ik in overvloed.
Nog even wat anders. Een week geleden reed ik door het Kralingse Bos, het leek wel lente, en ik zag dat twee van de drie takkennesten op boomstammen al waren bezet door ooievaars die uit een ver land duizenden kilometers kwamen vliegen om kou en ellende voor te zijn. Dudeljo klinkt zijn lied. Tevreden reed ik verder, het voorjaar tegemoet.
Ik vraag me af: zijn die ooievaars weer op de wieken gegaan, zijn ze teleurgesteld, kunnen die nesten niet elektrisch verwarmd worden?
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Jan Gerhard Dam zegt
Informatie voor Joop.
Beste Joop,die ooievaars zijn niet weggegaan,op de ooievaars stations bv.in De Wijk bij Meppel blijven ze ook in de winter,waarschijnlijk ook die jij zag.