Ik ken iemand die zich van een schachtmethode bedient, hij kan zich in een flits door een brij aan informatie heen werken en tot de bron doordringen. Bij inlichtingendiensten schijnen ook dit soort mensen te werken, al zijn ze zeldzaam. Ze zijn ballast- en emotieloos.
Een tijd geleden zei ik tegen de schachtman dat, als ik in het Kloosterbunkergebouw de lift naar mijn verdieping dirigeer en de liftdeur zich opent, ik bang ben dat er iemand op de vloer van de lift ligt, slachtoffer van een misdrijf of zelf doodgevallen. De schachtman sprak: lichaam, medicijnen. Inderdaad slik ik medicijnen tegen de artrosepijn en suggereerde de schachtman dat die medicijnen spookbeelden veroorzaken gevoed door mijn verleden als politieverslaggever.
Dat verleden is het nu voor mij. Vorige week werden door de politie in een loods in de Brabantse Wouwse Plantage- een gebied dat ik goed ken, containers gevonden die ingericht waren als martelkamers met een tandartsstoel gemonteerd aan de vloer met leren banden om het slachtoffer in bedwang te houden en tangen en scalpels om ledematen af te knijpen/snijden om informatie los te krijgen. De door de politie vrijgegeven informatie maakte diepe indruk op mij. Hoewel ik mijn geest vrijwel altijd onder controle heb, zag ik mij zelf in die stoel zitten, klaar om gemarteld te worden om informatie uit een ver verleden maar nog wel actueel soms, vrij te moeten geven met afgeknipte vingers.
Lange tijd legde ik de rubbermat voor mijn voordeur recht als ik vertrok om bij terugkomst de stand van de mat te controleren. Was er iemand binnen geweest? Het zijn spoken die ik niet kwijtraak en daar ook geen moeite voor doe.
Het gekke is dat ik dit geen dwanggedachten vind, ik leg de mat maar eenmaal recht. Ik kende een Joegoslavische crimineel die geweld niet schuwde en als hij thuis kwam, het hoogpolige tapijt in de kamer controleerde op voetstappen. Ik kende een Nederlandse crimineel die luciferhoutjes tussen kozijn en deur klemde om te kunnen controleren of iemand tijdens zijn afwezigheid in de woning was geweest.
Als ik de schachtmethode had gebruikt had ik in deze column twee woorden geschreven: risico, controle.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Henk van Kalken zegt
Ik las laatst ergens: ‘Relax, nothing is under control.’