Er is altijd wel wat te beleven in de lift die naar de Kloosterbunker gaat. Als ik er alleen in sta bid ik tot de liftgod die niet van zichzelf bestaat dat de kabels het houden, de lift niet vast komt te zitten en omdat ik mijn bril niet bij me heb geen cijfers kan intoetsen in de draagbare telefoon om de liftwacht te waarschuwen en ik bid ook dat de deuren zich openen en sluiten.

Soms ontspinnen zich leuke gesprekken met andere Bunkergebouwbewoners in de lift.

Gisteren liep het anders. Een vrouw met een Clax boodschappenwagen wachtte in de hal op de lift. Ik heb ook zo’n Clax, we kennen elkaar vanwege die wagen, maar ik besloot het nu daar niet over te hebben. We stapten de lift in en een heer voegde zich bij ons. Waar moet u heen, vroeg de vrouw aan de heer. De derde graag. En ik naar elf meter hoog, zei ik. De vrouw drukte op de knoppen en de deur sloot zich.

Als de dijken het begeven en de zondvloed komt zit ik nog elf meter droog, zei ik. Ik denk ik ook wel, als de polder onderstroomt, zei de heer, waarvan ik vermoed dat hij bij de rechterlijke macht heeft gewerkt. Hij stapte uit en de vrouw en ik stegen verder.

De vrouw: ‘Ik word zo beroerd van al die berichten over wat ons qua milieu te wachten staat, ik kijk alleen nog maar naar andere items in Het Journaal. Je zou er angstig van worden. Heb jij daar geen last van,’ vroeg ze aan mij.

‘Ik stel elke dag een krant samen en al die ellende uit binnen- en buitenland passeert ook mij, zei ik, daarom kijk ik alleen nog maar naar goedaardige films op tv. Of helemaal niet. Of ik zet het geluid uit. En ik heb andere koekenpannen gekocht, met een keramische laag erin zodat de gerechten niet aanbranden. Niks geen natuurvervuilende anti-aanbaklagen meer.’  Ze knikte bemoedigend om deze daad van verzet.

We stapten uit. ‘Zal ik de haldeur voor je open houden’, vroeg ik. Nee hoor, dat lukt wel, zei de vrouw. Nog een mooie avond, zei ze ietwat droevig. Ja, jij ook. We keerden elkaar de rug toe en liepen naar ons huisje.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of te twijfelen aan het nu.

Categorieën: Joop Hoek, Zorg, Milieu, Geluk, Columns
Tags: , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

1 reactie op Het jaar 2019 – dag 310 – waterlift

  1. Marcel Rouweler schreef:

    Prachtige observaties weer meneer Hoek.

    En trouwens ook een uitstekende nieuwe plek voor het Pakhuis.

    Dank voor het moedig voorwaarts gaan.

Menu