Sinds midden september loop ik naar Santiago de Compostella. Het is een reis die ik begonnen ben om persoonlijke redenen.

Mensen vragen me soms ‘waarom’. Want velen die de camino lopen doen dat om een bepaalde reden. Omdat ze een kind hebben verloren of een partner of een baan. Omdat ze ergens vast zijn gelopen. Ik loop de camino omdat ik op een punt kwam dat ik niet verder kon. Het was op.

Ik heb mijn hele leven, bewust en onbewust geweten dat ik een jongen was, een man was, maar op één of andere manier in het verkeerde lichaam terecht ben gekomen.

Mijn intentie om deze pelgrimstocht te lopen is niet om ergens een antwoord op te krijgen. Ik wil ‘m lopen vanuit openheid en vertrouwen. Zonder iets te willen begrijpen en zonder iets te willen concretiseren.

Toch gebeurt er tijdens het lopen iets met me. Komt het door het lopen, of doordat ik andere mensen ontmoet? Of omdat ik mezelf ontmoet in een totaal andere context dan thuis? Waarschijnlijk heeft het allemaal invloed. Maar dat mezelf ontmoeten op reis is een bijzonder iets. Het gebeurt gewoon. En het is ontroerend.

Ik heb er alle vertrouwen in dat zich, als ik weer thuis ben, zich vanzelf wel een nieuwe weg  zal openen waarop ik verder kan.

cartoon-ongeveer-120-km-voor-santiago-kwam-ik-mezelf-tegen-23-oktober-2016

 

 

Categorieën: Beeldende kunst, Cartoons
Tags: ,

Lees ook:

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

7 reacties op Ardan – Een ontmoeting met mezelf…

  1. Hans Kamphof schreef:

    Marja, die ontmoeting met jezelf; viel dat mee of tegen?-:)

  2. Conrad schreef:

    Wie van die twee is nu jezelf?

  3. rita schreef:

    de linker is denk ik degene die al kilometers heeft gelopen want die is wat slanker dan de rechter…..

  4. Eddy en Rita schreef:

    Waar je ook gaat, je neemt jezelf altijd mee. Zo eenvoudig kan het zijn, op voorwaarde dat je het voor jezelf niet te moeilijk maakt.

    Succes met je tocht!

  5. Kay schreef:

    We zijn niet alleen wat we weten over onszelf maar immens veel meer wat we niet weten.Onze gewone tijdelijke persoonlijkheid is niet meer dan een luchtbelletje in de oceaan van ons bestaan.

  6. beebop schreef:

    Ach.. de natuur oordeelt niet, maar leeft gewoon. Elke stap is een verder, daar of hier. Misschien is het tijd om jezelf achter te laten? Ik zie uit naar een volgend levensfragment van jou!

    • Kay schreef:

      Elk wezen leven mens, dier en plant maakt keuzes en oordeelt daarom, als je een pad volgt maak je afwegingen, je geest maakt misschien minder bewuste keuzes en oordelen, toch zijn er allerlei verborgen, onbewuste keuzes en oordelen.