late herfstregen;
terwijl ik naar binnen ren
klaart het op
Izen Bo (1646-1711)
en dan opeens,
in een oogwenk, verandert
de blauwe lucht in herfst
Sakurai Do’on (1887-1964)
Izen Bo stond bekend als een van de meest excentrieke leerlingen van Bashō. Hij bracht een onconventionele en lichtvoetige stijl in de haiku’s. In zijn tijd waren deze nogal serieus en gebonden aan strikte regels.
Toen ik deze informatie las op het Internet kwam het mij bekend voor.
In Gedachten over een haiku nr. 68 heb ik Hirose Izen besproken. Hirose Izen, ook een leerling van Bashō en eveneens bekend om zijn eenvoudige en humoristische verzen.
In de informatie die ik toen had stond als zijn geboortejaar 1648, terwijl Izen Bo geboren zou zijn in 1646. Dat kan, na zoveel jaar kan er een schrijf- of typefout gemaakt zijn. De sterfdatum is wel hetzelfde, 1711.
Maar ook de naam is anders.
Inmiddels weet ik dat het in Japan heel normaal was om bij de start van een nieuwe, belangrijke fase in je leven je naam te veranderen. Dat kan hier gebeurd zijn.
Conclusie: ik vermoed dat dit dezelfde Izen is. Daarom verwijs ik hierbij naar Gedachten over een haiku nr. 68 voor meer informatie over de dichter en voor een mooie, grappige haiku.
Ik heb deze twee haiku’s gekozen omdat er ondanks het tijdsverschil dezelfde gedachte in wordt verwoord. Namelijk hoe het weer in de herfst plotseling kan omslaan. Opeens valt er een stevige herfstbui uit de lucht. En voordat je naar binnen bent gerend, is het ook alweer droog.
Hoe het weer van de aangename nazomer opeens kan veranderen in een gure herfst. Waar eerst nog een lekker zonnetje scheen, kan in een paar minuten de lucht betrekken, de temperatuur dalen en is het echt herfst.
Dat was niet alleen zo in de 18e eeuw van Izen en de 20e eeuw van Sakurai maar ook nu, terwijl ik dit schrijf dendert er een herfstbui over me heen. Na die mooie nazomer die we hebben gehad.
Ik houd daar wel van. Warme truien en zelfgebreide sokken komen weer tevoorschijn. ‘s Avonds een kaarsje aan en het is weer knus in huis. Met een haiku-gedichtenbundel en een dekentje op de bank. Heerlijk, die wisselende seizoenen.
De haiku’s zijn uit het Japans in het Engels vertaald door William Scott Wilson en staan in The Illustrated Book of Japanese Haiku. De Nederlandse vertaling is van mij.
Geef een reactie