Voormalige Tibetaanse politieke gevangenen hebben samen met de Lhasa Boys’ Association Switzerland een Lang Leven Gebed ceremonie aangeboden aan de 14e Dalai Lama in de Main Tibetan Temple in Dharamshala, India, zo meldt Phayul.
De ceremonie, die op maandag plaatsvond, omvatte een zeer emotionele oproep namens de Tibetanen die in Tibet wonen, voorgelezen door voormalig politiek gevangene Ngawang Sangdrol, die op 13-jarige leeftijd werd gearresteerd en elf jaar in de gevangenis doorbracht. De boodschap bracht het collectieve verlangen van de Tibetanen naar de terugkeer van de Dalai Lama naar Tibet over en uitte verdriet over hun huidige situatie onder Chinees bestuur.
In de brief spraken de ondertekenaars hun onwankelbare geloof en diepe respect uit voor de Tibetaanse spirituele leider, die zij de ‘Beschermer van het Sneeuwland, Tenzin Gyatso’ noemden. Zij verzochten hem oprecht om spoedig terug te keren en verklaarden dat het Sneeuwland zonder hem is verworden tot ‘slechts een naam, een lege schim’.
De boodschap combineerde toewijding en verdriet en weerspiegelde zowel de veerkracht van het Tibetaanse geloof als de ontberingen onder het Chinese bewind. “Hoewel ons hart zich verheugt over het feit dat we mogen deelnemen aan de viering van de Beschermer, zijn onze gedachten bedroefd omdat we hulpeloos blijven onder de heerschappij van de vijand”, aldus de brief. Er werd aan toegevoegd dat het voortdurende leven van de Dalai Lama een baken van hoop blijft voor het Tibetaanse volk. De brief schetste ook wat werd omschreven als de huidige omstandigheden in Tibet, waarbij sprake zou zijn van systematische pogingen om de Tibetaanse identiteit, taal en godsdienstvrijheid te verzwakken.
Er werd beweerd dat leraren van de Tibetaanse taal nu verplicht zijn om op verschillende niveaus een certificaat voor de Chinese taal te behalen om les te mogen blijven geven, een maatregel die wordt gezien als een aantasting van de status van Tibetanen in hun eigen land. Onderwijzers die zich inzetten voor het behoud van de Tibetaanse taal lopen naar verluidt het risico hun baan te verliezen als ze hieraan geen gehoor geven. Volgens de brief worden leerlingen die verschillende onderwijsfasen doorlopen, zowel direct als indirect aangemoedigd om geen Tibetaans te studeren.
Ze zouden te horen krijgen dat het leren van de taal weinig voordelen biedt voor hun toekomst en zelfs hun academische vooruitgang kan belemmeren. In bepaalde gevallen zouden leerlingen die interesse tonen in Tibetaanse studies door leraren worden belachelijk gemaakt. Er werd ook bezorgdheid geuit over de toeristische sector in Tibet.
In de brief werd beweerd dat Tibetanen beperkt blijven tot ondergeschikte functies, terwijl Chinese staatsburgers sleutelposities bekleden. Reisleiders, ongeacht hun etniciteit, moeten vloeiend Chinees spreken en zich houden aan de officieel goedgekeurde verhalen over de Tibetaanse geschiedenis. In de brief werd vermeld dat bezoekers te horen krijgen dat monumenten zoals het Potalapaleis ‘voor China’ zijn gebouwd en dat de historische prestaties van Tibet hun oorsprong vinden in China, beweringen die de auteurs als verdraaid en misleidend omschreven.
In de brief werd verder gewezen op beperkingen op religieuze activiteiten. Er stond in dat overheidsmedewerkers, werknemers in de particuliere sector en zelfs niet-gouvernementele medewerkers geen religieuze plaatsen mogen bezoeken. Tijdens heilige periodes zoals Saga Dawa zouden Tibetanen die op pelgrimstocht gaan te maken krijgen met verscherpt toezicht, herhaaldelijke controles van verblijfsvergunningen en inspecties van persoonlijke bezittingen, waaronder mobiele telefoons. In de brief werd ook beweerd dat personen die een baan bij de overheid zoeken, als voorwaarde voor hun aanstelling de 14e Dalai Lama moeten veroordelen.
Ouders zouden worden gedwongen verklaringen te ondertekenen waarin zij hun spirituele leider bekritiseren, terwijl kinderen systematisch worden aangemoedigd afstand te nemen van hun toewijding aan de Dalai Lama. De ondertekenaars beschreven dit als een van de meest schrijnende realiteiten waarmee Tibetanen vandaag de dag worden geconfronteerd.
De voormalige politieke gevangenen schetsten een beeld van een samenleving die onderworpen is aan wijdverbreide bewaking en onderdrukking. Ze beweerden dat Tibetanen niet alleen beperkingen ondervinden op het gebied van religieuze praktijken, maar ook op het gebied van vrijheid van meningsuiting, internettoegang en zelfs vrijheid van denken. Zelfs eenvoudige handelingen, zoals het uitvoeren van traditionele pelgrimstochten, kunnen naar verluidt leiden tot plotselinge ondervragingen en inspecties.
