Geschokt door de beelden van de vluchtelingen in Griekenland besluiten zes vrouwen spontaan te gaan helpen. In het illegale kamp in de haven van Piraeus zijn officiële instanties afwezig. De ‘organisatie’ draait op vrijwilligers die uit de hele wereld zijn gekomen. Morgen zendt de KRO-NCRV een documentaire uit over hun actie.
Petra Hubbeling, een Nederlandse boeddhiste, heeft het initiatief genomen voor deze tocht. Niet om een efficiënte hulporganisatie op te zetten, maar om samen getuige te zijn van de situatie en oog en oor te hebben voor de vluchtelingen én vrijwilligers. De andere deelneemsters willen de situatie ter plaatse zonder plan tegemoet treden.
Eenmaal in het kamp blijkt het een chaos en ondanks eerdere voornemens springen de vrouwen direct in het diepe. In een dagelijkse luistercirkel delen ze hun ervaringen. Het blijkt dat iedereen heel verschillend op de soms intense situaties reageert. Zo weet Harriet zich geen raad als de kinderen beginnen te vechten om het uit Nederland meegenomen speelgoed. Kath uit Australië is hier al langer als vrijwilligster en zit er helemaal doorheen. De verhalen die ze heeft gehoord staan op haar gezicht getekend. Ze kan er desondanks niet mee ophouden.
Toch is het niet allemaal kommer en kwel in het kamp. De kinderen spelen, de mannen kaarten en de vrijwilligers dansen met de Afghanen en Syriërs. Carmen uit België heeft een sabbatical genomen en slaapt in haar bestelauto naast het kamp. Ze heeft de voedseldistributie op zich genomen. Als de vluchtelingen door hebben dat ze ook kapster is staan ze voor haar in de rij. En zoals gebruikelijk bij de kapper, komen hier de verhalen los. Een Syriër die door haar geknipt wordt, vraagt zich af wat de vrijwilligers beweegt om hier naartoe te komen. Het is een vraag die niet zo makkelijk te beantwoorden blijkt. Misschien is het vooral het verlangen om een menselijk gezicht te laten zien. Of zoals Renee, een Amerikaanse vrijwilligster het verwoordt: Ik wil geen burgermanleven. Ik wil léven!
Regie: Pat van Boeckel
