In OBA Live presenteert de boeddhistische radio vanavond meestervertellers over de liefde.
Willem de Ridder is radiomaker, verhalenverteller, tijdschriftenmaker, Fluxuskunstenaar en ‘spiegeloog’. Hij is aanhanger en verspreider van de filosofie dat de werkelijkheid wordt zoals men haar zelf beschrijft; ‘spiegelogie’. In veel plaatsen in Nederland bestaan zogenaamde fanclubs waar mensen oefenen met het gedachtegoed uit de ‘spiegelogie’. Eerder dit jaar verscheen de achtste druk van Willem de Ridder zijn Handboek Spiegelogie.
Als verhalenverteller wordt De Ridder vaak aangekondigd als de meesterverteller Willem de Ridder. Door het hele land vertelt hij oeroude verhalen en is hij een graag geziene gast op diverse vertelfestivals. Er zijn in Nederland op diverse plaatsen audiotours verkrijgbaar, waarbij de luisteraar door zijn stem een hoorspelachtig avontuur wordt binnengeleid, dat zich bijvoorbeeld kan afspelen in ongerepte natuurgebieden of in de geheimzinnige uithoeken van een oud kasteel.
Sahand Sahebdivani is een verhalenverteller en muzikant met Iraanse wortels. Op zijn derde vluchtte hij met zijn ouders uit zijn geboorteland. Hoewel Sahand nooit meer terug is geweest naar Iran, brachten zijn ouders het land weer tot leven: zijn moeder in het zingen van liedjes en zijn vader in het vertellen van verhalen.
In Amsterdam heeft Sahand zijn eigen culturele centrum Mezrab waar hij het publiek kennis laat maken zijn verhalen en muziek. In OBA-live komt Sahand vertellen over wat hem inspireert tot nieuwe verhalen. Politiek en zijn eigen verleden spelen een rol, maar uiteindelijk vooral ook de liefde.
Enkele uren later, In De Nachtgast van de boeddhistische radio vertelt Frans Weisz over zijn leven en werk. Filmmaker en schrijver Frans Weisz (Amsterdam, 1938) was de eerste student die zich in 1958 aanmeldde bij de toenmalige filmacademie in Amsterdam. Hij wilde eigenlijk acteur worden, net als zijn vader Géza in Berlijn voor de Tweede Wereldoorlog. Maar dat zagen ze niet zo op de toneelschool in Arnhem, vandaar de keuze voor de filmacademie.
Film als spiegel van de Ziel
Vanaf 1966 (Het Gangstermeisje, een verfilming van het boek van Remco Campert) heeft Frans Weisz een indrukwekkend oeuvre bij elkaar gefilmd, zowel speelfilms als documentaires en met vele onderwerpen. In de vroege jaren ’70 ontmoet Weisz mensen als Judith Herzberg en Ischa Meijer met wie hij gemeenschappelijke herinneringen kan delen omdat ze ook Joods zijn. In die periode werd er nog niet over de oorlog gesproken, aldus Frans Weisz. Ischa Meijer vraagt hem eind jaren ’70: ‘Waarom ben jij zelf niet zichtbaar in je films?’ Het antwoord ‘Omdat mensen me vanwege m’n 1 meter 58 toch niet kunnen zien’ zei hij niet hardop.
Zijn werkelijke antwoord volgde in 1981 met de speelfilm Charlotte, een zeer persoonlijke film over de joodse kunstenares Charlotte Salomon, die na voltooiing van haar levenswerk op de dag van aankomst in 1943 in Auschwitz werd vermoord. Zij was 26 jaar. Frans Weisz kreeg in de jaren ’70 haar gouaches onder ogen en zag ze meteen als een storyboard voor een film die zij niet heeft kunnen maken. 30 jaar na de speelfilm Charlotte volgt zijn documentaire over haar leven, genaamd Leven? of Theater?
Onlangs verrijkte Frans Weisz zijn oeuvre met de documentaire Het Wolfsuur. Vijf jaar werkte de filmmaker met beeldhouwer Lotta Blokker en haar modellen om het wordingsproces te verfilmen van de groep bronzen beelden Het uur van de Wolf. De camera was er natuurlijk niet dag en nacht bij, daarom kwamen er twee bewakingscamera’s in Lotta Blokker’s atelier te hangen, die zij kon aanzetten om te filmen bij twijfel, euforie, wanhoop of inzichten, ook in de nachten dat ze niet kon slapen.
De documentaire Het Wolfsuur is op 8 oktober uitgezonden bij de NTR in ‘Het Uur van de Wolf’ en is terug te zien op npo.nl Lotta Blokker was op 26 november vorig jaar zelf al Nachtgast.
