Het probleem van het kinderpardon

Nederland is er trots op een rechtsstaat te zijn, maar als we kennisnemen van de kritiek van de Kinderombudsman, dan lijkt het wel of onze rechtsstaat is doorgeschoten in een onrechtsstaat. Het gaat om de onmenselijke handhaving van het asielrecht.

Het is onbegrijpelijk hoe op grond daarvan honderden kinderen, die al in Nederland zijn ingeburgerd, het land worden uitgezet. Dat beleid druist in tegen de mensenrechten van het kind. De gezagsdragers zijn blijkbaar vergeten dat het rechtssysteem gericht is op bescherming van de rechten van de mens en niet omgekeerd.

De internationale mensenrechten spreken duidelijke taal: een kind mag niet van zijn ouders worden gescheiden en mag niet worden opgesloten. Dit recht schijnt in Nederland niet van toepassing te zijn. Hier is de uitvoering van het asielrecht verworden tot een blinde dictatuur van de regelgeving, blind voor het feit dat het om mensen gaat.

We mogen er trots op zijn een ombudsman te hebben die hierover duidelijke taal heeft gesproken. Helaas beschikt hij niet over de mogelijkheid om het onrecht dat het kind wordt aangedaan te stoppen.

Gelukkig is er onder het volk wel meer begrip gekomen voor het leed van de vluchtelingen. Die zijn niet voor hun plezier op de vlucht geslagen. Als ieder van ons met zijn eigen mogelijkheden iets doet om het lot van deze ontheemden te verzachten kan er iets moois ontstaan. Jammer genoeg wordt er ook misbruik gemaakt van onze goedheid, maar dit risico mag ons niet beletten om deze mensen in hun nood bij te staan.