‘Hoe moeten wij sterven, Hans?’
‘Wat een vraag.’
‘Wat een antwoord.’
‘Gewoon.’
‘Hoe gewoon?’
‘Zoals we sterven.’
‘We moeten sterven zoals we sterven?’
‘Nou, moeten…’
‘Ik wil waardig sterven.’
‘Waardiger kan niet.’
‘Zeker nooit in een verpleeghuis geweest.’
‘Zo vaak.’
‘Dan weet je precies wat ik bedoel.’
‘Wat versta jij onder waardig?’
‘Berustend en liefdevol, Hans.’
‘Niet vloekend en tierend?’
‘Kom nou.’
‘Niet lachend en huilend?’
‘Stel je voor.’
‘Niet lallend en brallend?’
‘Nou ja zeg.’
‘Niet ijlend en kwijlend?’
‘Wat is daar waardig aan?’
‘Wat is er onwaardig aan?’
‘Pas maar op, straks lig je nog te krijsen als een mager speenvarken.’
‘Ik kan er niet mee zitten.’
‘En als je er toch mee zit?’
‘Dan kan ik dáár niet mee zitten.’
‘Want het gaat zoals het gaat.’
‘Hoe anders.’
‘En we sterven zoals we sterven.’
‘Kan niet misgaan.’
