En eindeloos inslapen.
‘Ben jij weleens bang om je in niet-weten te verliezen, Hans?’
‘Ik verlies me er voortdurend in.’
‘Ik bedoel eigenlijk, ben je weleens bang om je niet-weten te verliezen?’
‘Ik verlies het de hele dag door.’
‘Echt waar?’
‘Steeds weet ik eventjes iets en dan bedenk ik me eventjes en dan weet ik weer eventjes niets.’
‘En dat gaat de hele dag zo door?’
‘Inslapen, ontwaken, inslapen, ontwaken.’
‘Hoe vaak wel niet?’
‘Wel niet wel niet wel niet wel niet…’
‘Nou?’
‘Nooit geturfd.’
‘Waarom niet?’
‘Het turven verstoort het proces.’
‘Is dat erg?’
‘Nee hoor.’
‘Maar?’
‘Daardoor levert het geen betrouwbare resultaten op.’
‘Schat eens.’
‘Honderden keren per dag? Duizenden keren per dag?’
‘Ik kan het me nauwelijks voorstellen.’
‘Het is net een dwaalgesprek, maar dan in mijn hoofd.’
‘Een innerlijke dialoog?’
‘Voor één stem.’
‘Hoe dan?’
‘Woord, weerwoord, woord, weerwoord…’
‘Waarom zeggen ze dan “ontwaakt is ontwaakt” en “als je het eenmaal ziet raak je het nooit meer kwijt”?’
‘Ik betwijfel of dat over niet-weten gaat.’
‘Stel dat het over niet-weten gaat.’
‘Omdat die cyclus van inslapen en ontwaken nogal robuust lijkt?’
‘Schrale troost.’
‘Niet-weten biedt geen troost.’
‘Wat geeft het je dan?’
‘Het neemt je alles af.’
‘Ook dat nog.’
‘Maar nooit voor lang.’
‘O, gelukkig.’
‘Want ineens, uit het niets, weet je weer iets.’
‘En dan is alles weer normaal?’
‘Maar nooit voor lang.’
