Er was eens een meisje dat heel diep kon mediteren – zo diep dat niets of niemand haar uit haar concentratie kon halen. Iedereen bewonderde haar mateloos, maar zelf zei ze: ‘Ik kan het ook niet helpen.’ Tegen mensen die niet diep konden mediteren, verzuchtte ze dikwijls: ‘Ik wou dat ik dat kon’, maar ze bleven haar bejubelen.

Ten einde raad stopte ze met mediteren. Toen pas begrepen de mensen dat meditatie ook niet zaligmakend was. En nóg werd ze aanbeden, meer dan ooit omdat ze, meende het volk, nu zelfs de meditatie voorbij was.

Pas toen ze uit het leven stapte, begrepen de mensen dat aanbidding ook niet zaligmakend was.

 

Lees ook: Goeroes en goeroelopers

 

 

 

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Categorieën: Hans van Dam Tags: niet-weten, Poort 42 en zen 

Reageren is niet meer mogelijk

Menu