The wisdom of our awareness
Is entirely alone.
Its blessings are like a wish-fulfilling jewel.
The six kinds of living beings
Are a self-evident audience that is a community.
B’eter: Kerstpompoen in plaats van kerstkalkoen
In het Boeddhistisch Dagblad werd van de week een discussie gevoerd over of boeddhisten wel of geen kerst vieren. Ik weet niet of ik een boeddhist ben maar kerst vier ik wel. Het was in mijn familie het belangrijkste feest van het jaar. Veel belangrijker dan verjaardagen – en dat gold zeker voor mijn verjaardag vlak voor de kerst. Die had ik dit jaar gemakshalve in november al gevierd. En ik kreeg, toen ik acht was, vlak na de kerst een broertje, dus bij het horen van traditionele kerstliedjes over kleine kindekes denk ik ook altijd even aan hem. Hij is helaas zeven jaar geleden overleden. Kerstmis: een tijd om het huis te versieren, een echte boom op te tuigen, om even stil te staan en te gedenken. En uiteraard om lekker te eten.
Naar een christelijk boeddhisme?
Is het verstandig onze rug helemaal te keren naar de tradities van onze cultuur, om ze geheel-en-al uit te wisselen met vormen van andermans cultuur? Trachten wij, als Amerikaans beoefenaars van het boeddhisme, ons te modelleren naar kleine Tibetanen, Sri Lankanen, Birmanen of Japanners?
Wat je minstens moet weten over God
Een lege geloofsbrief.
Het jaar 2024 – dag 361 – mist
Een deken, het geheugen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
The Rights Forum – het kind in Bethlehem en de kinderen van Gaza
En juist vanmorgen berichtte Al-Jazeera dat Israëlische troepen het laatste nog functionerende ziekenhuis – Kamal Adwan – in Bayt Lahiya in Noord-Gaza hebben ontruimd. Op video’s zijn lange rijen Palestijnse burgers te zien die in hun ondergoed, de handen omhoog, worden gedwongen zuidwaarts te lopen. De in het gebied aanwezige Amerikaanse arts Mimi Syed sprak van het ‘einde van de menselijkheid’.
Birmese christenen, op hun hoede voor luchtaanvallen, vieren kerst in een grot
Enkele honderden mensen, de meesten vrouwen en kinderen, verdrongen zich op kerstavond in de grot, hurkend op de hard aangestampte vloer voor een dienst onder leiding van een priester die achter een altaar met bloemen en kaarsen stond.
Tibetaanse regering in ballingschap slaat alarm over vernietiging Tibetaanse taal en cultuur
Volgens de verklaring heeft de Chinese regering sinds 2021 systematisch Tibetaanse taalscholen gesloten, vooral in kloosters, en de sluiting van verschillende Tibetaanse taalprogramma’s afgedwongen. Het harde optreden werd in 2022 geïntensiveerd en was gericht tegen instellingen die gespecialiseerd onderwijs in de Tibetaanse taal aanboden, ondanks voorafgaande goedkeuringen van de overheid.
Boeken – de gekleurde bastaard meer dan een biografie
Haar jeugd ontwikkelt zich voor een groot deel afwisselend en vrolijk in de jaren zestig met feestjes en verkeringen. Op haar negentiende haalt ze het HBS-diploma en gaat ze studeren in Amsterdam. Ze krijgt een relatie met John met wie ze gaat samenwonen. Ze wordt zwanger en ze trouwen. Zij en hij krijgen te maken met alledaagse diep verankerde en vaak onverholen racistische vooroordelen en bejegeningen.
Chinese autoriteiten martelen Tibetaans dorpshoofd dood
Het harde optreden in mei 2024 volgde op de lancering van de ‘Zuivere Moedertaal’ campagne, geleid door de vereniging onder leiding van Khenpo Tenpa Dhargye, een Tibetaanse boeddhistische leraar. De campagne was gericht op het behoud van de Tibetaanse taal, die steeds meer wordt bedreigd door het Chinese beleid dat Mandarijn promoot als de dominante taal.
Smeekbede van God
Een leeg verzoek bij aanvang van dit boek.
‘Dat felle, echt geëngageerd zijn, is wel een beetje geschiedenis voor mij’
Joop Romeijn: ‘Met een aantal dingen in de theravada, zoals wedergeboorte, heb ik moeite. Moet ik daar nou in geloven? Nog niet zo heel lang geleden, na lange gesprekken met boeddhistische vrienden, en het lezen van boeken en deelnemen aan retraites van Steven Batchelor, zei ik: nou laten we het maar helder hebben, daar geloof ik gewoon niet in. Ik ervaar daar niets van, ook niet om mij heen. En zonder dat te accepteren moet het mogelijk zijn dat ik gewoon een theravada boeddhist ben. Op zich is dat wel lastig, want het zit natuurlijk helemaal vervlochten in die traditie.’
