De redactie van het Boeddhistisch Dagblad is geïnteresseerd in de ervaringen van mensen die het boeddhistisch pad volgen. De leer bestuderen en praktiseren. Al of niet op een kussen of in een sangha of in je eentje. Ben je zo’n iemand en wil je je ervaringen delen- hoe je het boeddhisme hebt ontdekt, wat het je opbracht en niet, je teleurstellingen en hoop, je verwachting, welke richting je volgt en waarom, of als je het boeddhisme weer hebt verlaten- stuur ons jouw ervaringen in een niet zo’n heel lange tekst toe om in de serie Boeddhistische doeners en denkers gepubliceerd te worden.
Mijn pensioen naderde, wat ga ik doen in deze fase van mijn leven? Ik had een aardig lijstje met mogelijkheden, wat te kiezen?
Ik besloot deze vraag voor te leggen aan mijn voeten door naar Santiago de Compostella te lopen.
Onder de loep van mijn zolen verscheen de eerste vraag: Wat mis ik van mijn werk? De organisatie? De 5 minuten registratie, waarbij je één minuut nodig hebt om op te schrijven wat je de andere 4 minuten gedaan hebt? Nee, opluchting. Mijn cliënten? Fijne mensen veel werkvoldoening, maar hun stapeling van angst, chaos en suïcidaliteit? Nee, het was mooi zo. Mijn collega’s dan? Met de leuke ben ik bevriend en de anderen? Het gaat ze goed. Wat mis ik dan wel?
Na 500km stappen kwam het antwoord. Een cliënte, een adolescent nog. Alles was mis gegaan, geschiedenis van misbruik en verwaarlozing, ruzie met beide (gescheiden) ouders, relatie met vriendje was uit, ze dreigde van school te worden gestuurd, ze vermagerde en sliep niet, Ze had maar één gedachte, welke trein zal ik nemen, niet om erin te stappen maar ervoor. Ik had met haar te doen. Zo veel ellende en verdriet, ik voelde me onmachtig, vertwijfeld en machteloos en wist niet hoe haar te helpen. Wist dit niet? Met mijn tientallen jaren ervaring, opleidingen, supervisies, leer-therapieën, seminars, stapels studieboeken en… ik wist het niet? Nee, lege handen en alleen begaan met haar. Ik voelde al mijn kennis en ervaring door mijn vingers glippen, niets bleef over, niets…, alleen compassie. Iets opmerkelijks vond toen plaats, er was alleen maar stilte in me en uit die stilte kwam een weten wat ik moest doen. Besprak dit met haar en zij kon er wat mee, zoveel dat ze een afspraak maakte voor de volgende keer en ook kon ze beloven zich deze week niets aan te doen. De therapie duurde anderhalf jaar en werd afgesloten met beider tevredenheid.
In mijn lopende terugblik ervoer ik weer de lichtheid, de vrijheid en de verbondenheid ineen. Het was ondanks de triestheid van de situatie een (ik schaam me er voor om het te zeggen) een haast vreugdevolle ervaring. Nu wist ik het. Dit zal ik missen, in een beroerde, pijnlijke situatie zitten en dit toch als vreugdevol ervaren. Ja leuk maar waar vind je dat? Er kwamen herinneringen boven, een cursus, een klooster in de Himalaya en daaruit een weten wat te doen.
De monnik van de Dharmatoevlucht keek verrast op. Hoi, zei ik, ik kom kennis maken.
Nu 14 jaar soto zenbeoefening later, kan ik alleen maar zeggen dat het me meer heeft gebracht dan ik me ooit heb kunnen voorstellen. Een verdieping van mijn leven en een wijsheid die geen grenzen kent. Mede dank zij een warme sangha en een monnik die in zijn manier van lering, leiding en inspiratie de groep leidt in een onderlinge gelijkwaardige discussie zodat ieder in zijn eigen leven de dharma vorm kan geven.
