Het jaar 2025 kende slechte zaken (Trump, veel dierenleed, en ons onvermogen om het klimaat te redden, om maar eens wat te noemen) en goede zaken (het mainstream worden van plantaardige voeding, het afschaffen van consumentenvuurwerk). Ik troost mij met de gedachte dat alles impermanent is. Ook Trump, ook oorlogen. Moge alles in 2026 alleen maar beter worden.
We hebben als individu weinig invloed op wat er in de wereld gebeurt, maar veel invloed op wat er op ons bord ligt. En daarmee hebben we ook een heel klein beetje invloed op de wereld: kiezen we voor of tegen dierenleed? Kinderarbeid? Lange-afstandstransporten? Als we met velen zijn neemt onze invloed evenredig toe.
Al staan de kranten, week- en maandbladen tegenwoordig vol met plantaardige recepten, om nog maar te zwijgen van de (a)sociale media, toch zal ik proberen elke week op deze plek in ons mooie Boeddhistisch Dagblad een recept te delen, voorzien van wat context. Soms ben ik druk, moe of ziekjes, en dan hou ik het kort en simpel. Zoals vandaag.
Laat ik beginnen met een tip. Ik heb al eerder geschreven over vegetarische erwtensoep. Laatst maakte ik die met plantaardige rookworst en plantaardige spekjes, maar toch ontbrak er iets. Op Oudejaarsdag maakte ik opnieuw een grote pan erwtensoep, van 500 gram spliterwten, 2 aardappelen, 2 uien, 2 wortelen, ¼ knol selderij (grote knol), 1 prei, een paar laurierblaadjes en bouillonblokjes, plantaardige spekjes, peper en selderijblad, maar nu voegde ik ook een eetlepel miso toe. Miso geeft gerechten diepte. Naast zoet, zout, zuur en bitter is umami een vijfde smaak, het maakt gerechten hartig. Umamismaak krijg je door toevoegen van ui, knoflook, paddenstoelen, sojasaus en dergelijke, maar miso is een echte umami-bom. Het is een gefermenteerde sojapasta uit Japan, maar kan prima in de (erwten)soep. Iedereen vond de erwtensoep lekker, niemand merkte iets van de toegevoegde “gefermenteerde sojapasta uit Japan”. Pas wel op met zout, want miso is zelf ook al vrij zout. Voor een grote pan (3 liter) soep gebruikte ik nu 2 groentebouillonblokjes en 1 eetlepel miso.
Het recept van vandaag: bietencarpaccio. Voor de klassieke carpaccio wordt rauw rundvlees gebruikt, met Parmezaanse kaas. Iemand heeft ooit bedacht dat bieten dezelfde kleur hebben als rauw rundvlees en voilà, de bietencarpaccio was geboren. Het is een verrassend lekker voorgerecht, waarschijnlijk door de combinatie van zoet, zuur, zout, bitter, en, jawel, umami.
Ingrediënten bietencarpaccio (4 personen):
- 1 pak gekookte (biologische) bieten
- sla naar keuze, bijvoorbeeld rucola (of rucolamelange)
- handjevol noten, bijvoorbeeld walnoten of hazelnoten, maar pijnboompitten mag ook
- (vegan) mayonaise of truffelmayonaise
- Enkele sjalotjes, heel fijn gesnipperd
- 2 eetlepels wijnazijn
- 2 eetlepels olijfolie
- 0,5 eetlepel honing, agave- of ahornsiroop
Snijd de bietjes in heel dunne plakjes en verdeel ze over 4 bordjes. Rooster de noten in een droge koekenpan goudbruin en hak ze in grove stukken. Meng voor de dressing de sjalot (heel klein gesnipperd) met de azijn, olijfolie en honing of siroop. Leg de noten en de sla op de bietjes, besprenkel met de dressing en de (truffel)mayonaise. Klaar!
