In de Kandaraka-Sutta geeft de Boeddha een uitvoerige uiteenzetting over de vier typen van personen in de wereld: “Degene die zichzelf kwelt, schade berokkent; degene die anderen kwelt, schade berokkent; degene die zowel zichzelf als anderen kwelt, schade berokkent en als vierde degene die noch zichzelf, noch anderen kwelt, schade berokkent. Alleen het laatste type [zo zegt de Boeddha] leidt een waarlijk heilig leven” [d.i. een leven dat tot ontwaken kan leiden].
Boeddhisme
Sogenji desu – TEISHO
Bijna iedereen zat dus te slapen. Zelfs de Japanners, die de Roshi natuurlijk wel gewoon konden verstaan. Japanners beschikken namelijk over het verbluffende vermogen om bij dit soort gelegenheden meteen en en masse in slaap te vallen. En trouwens ook om allemaal tegelijk op precies het juiste moment weer wakker te zijn, en dan – zogenaamd aandachtig luisterend – weer rechtop te zitten.
Noodzaak tot beheersing van de zintuigen
Men kan eigenlijk pas aan een meditatiepraktijk beginnen na een uitvoerige voorbereiding die bestaat uit het beoefenen van moreel gedrag en gematigd ascetisme, het bewaken van de poorten der zintuigen en het ontwikkelen van bewuste aandacht bij alle handelingen.
Eerste Japans-boeddhistische tempel van België opent deuren in Schoten voor unieke sessies
In een wereld vol prikkels biedt de tempel een ankerpunt. Tijdens een 90 minuten durend stiltemoment krijgen deelnemers de tijd om een persoonlijke brief te schrijven — aan zichzelf of aan een dierbare. De brief wordt verzegeld met lak en toevertrouwd aan de tempelmonnik. Exact één jaar later of op een zelfgekozen datum, stuurt de tempel de brief op via post. Een uniek instrument voor reflectie en rust.
Boeken – Buddho: twintig jaar samatha-meditatie
Ahba kwam in de jaren ’50 van de vorige eeuw als monnik uit de bossen in Myanmar lopen. Hij werd abt van een klooster in Yangon en onderwees samatha-meditatie. Op een nacht in 1981 verdween hij plotseling. De volgende ochtend reden de jeeps van de junta het kloosterterrein op om hem te arresteren – een dag te laat.
Boeddhabeelden – Zitten staan en liggen
Een boeddhabeeld is nooit alleen een gezicht. De houding van het lichaam bepaalt hoe wij de figuur ontmoeten. Een staande gestalte neemt de ruimte anders in dan een zittend beeld. Een liggende Boeddha vraagt weer om een andere manier van kijken. Die verschillen worden duidelijk wanneer u even afstand neemt en eerst het silhouet volgt.
Guus – Te streng voor mezelf
Al jaren probeer ik te leren in het Hier en Nu te leven. Bij voorkeur doe ik dat via meditatie, zittend op een kussen of liggend. Het lukt mij niet. Ik ben voortdurend bezig met wat me te wachten staat of wat er met mij is gebeurd. Ik leef dus in de toekomst en in het verleden. En te weinig naar mijn zijn in het heden. Ik pieker me rot hoe ik dat kan veranderen, ik probeer het maar weer eens. En weer gaat het mis. Ik probeer te vergeten hoe ik in het hier en nu beland. Maar het lukt me niet. Het zijn van die boeddhistische principes die ik maar niet onder de knie krijg, hoe vaak ik ook mediteer.
Sogenji desu: KAIRO
In Sogenji veranderde iedereen daarom dan ook langzaam maar zeker in een Michelin-mannetje. Want zolang je er maar niks van zag, mocht je net zoveel kleren dragen als dat er onder je samugi (zenpak) paste. En dat was best veel.
Guy – dhammazaadjes – Much ado about nothing
Alles (zowel het heilzame als het onheilzame) wat zich in hen bevindt, is ook in ons aanwezig. Niets menselijks is ons vreemd. Het doorvoelde besef van de eigen kwetsbaarheid en intrinsieke vatbaarheid voor verlangens en afkeer zal elke beoordeling zachter maken. En ons geluk en innerlijke vrede groter.
Sogenji desu: ROHATSU
En dat kostte zoveel kracht, dat ik op een gegeven moment de linkerhelft van mijn gezicht niet meer voelde. Ik had toch geen hersenbloeding!? Zou de ene kant van mijn gezicht nu slap naar beneden hangen?
Vacüüm
Oceaan zonder water
Rots zonder steen
Woestijn zonder zand
Vuur zonder hitte
Sogenji desu: TAKUHATSU
Hoewel de meeste Japanners – of ze nu wel of niet iets gaven – buitengewoon vriendelijk waren, was er toch ook wel een aantal die met wilde armgebaren duidelijk maakte dat ze niet gediend was van zo’n schreeuwende monnik op de stoep…












