Een film over de reïncarnatie van een esdoorn. Deze boom is, tijdens en na zijn leven, een bron van creatieve inspiratie en biedt inzicht in de samenhang van de natuur.
Als een vioolbouwer het idee oppert om uit het hout van een geliefde maar stervende esdoorn strijkinstrumenten te bouwen, raakt een hele gemeenschap geïnspireerd om initiatieven te ontwikkelen. Een componist, een geluidskunstenaar en een cellist besluiten samen een muziekstuk te maken om de boom nieuw leven in te blazen en cultuur te laten ademen. Zo komt er een kettingreactie op gang rond de dode boom en wordt er stilgestaan bij het idee dat niets voor niets is en dat alles met elkaar in verband staat.
Een ode aan de cyclus van leven en dood.
Het is 2008. Een oude boom naast de Walburgiskerk in Zutphen wordt na het afbreken van een tak, gekapt. De zilveresdoorn betekent veel voor Zutphen. Zij geeft een eeuw lang zuurstof, schaduw, schoonheid, zij maakt voor haar bewoners de seizoenswisselingen zichtbaar, geeft vogels een nest en bepaalt het straatbeeld rond de kerk. De boom maakt deel uit van deze samenleving. Maar wat afsterft is niet weg. Uit de 100 jaar oude Zilveresdoorn bouwt vioolbouwer Theo Dekker twee violen, een altviool en een cello en noemt dit het Walburgiskwartet. Cellist Jeroen den Herder, geroerd door deze metamorfose, ontfermt zich over de cello en stelt een ensemble samen met wie hij de zilveresdoorn bespeelt en laat zingen tijdens optredens.
Het leven van een boom bestaat
Geluidskunstenaar Bert Barten richt sensoren op het hart van bomen en zo laat hij mensen horen hoe een boom klinkt als het dorst heeft, als het ademhaalt of als er fotosynthese plaatsvindt. Bert geeft muzieknoten aan de innerlijke processen van de boom. Hij hoopt mensen zo in verbinding te brengen met de natuur. Bart: “Op de een of andere manier hebben wij de natuur buiten onszelf neergezet: daar is de natuur en hier ben ik. Maar dat is niet zo. Wij zijn met z’n allen natuur, één ding.”
In Zutphen vangt de geluidskunstenaar voor de film geluiden van een vergelijkbare oude Zilveresdoorn op en van de nieuwe Zilveresdoorn naast de Walburgiskerk. Deze ruwe geluiden zijn vervolgens de bouwstenen voor componist Imre Ploeg die op zijn beurt, geraakt door het resultaat, een compositie schrijft.
Wat begon met een idee van cellist Jeroen den Herder om een film te maken over het verhaal van de boom, draagt als een steen in het water almaar verder, dringt steeds meer door in de gemeenschap. Zo staat de boom model voor een duurzame samenleving waaraan we allemaal iets kunnen bijdragen.
Imre Ploeg: “Wij als mensen zouden vooral ruimte moeten scheppen om te luisteren naar wat het muzikale is in de natuurlijke wereld. Ik hoop dat mijn compositie ons in staat stelt om in onszelf stil te worden en met die boom te resoneren, die handreiking te geven.”
