Het jaar 2022 – dag 363 – alibismoes

De geest is toch een lastig ventje. Vanmorgen opgestaan in de wetenschap dat ik op een postagentschap een pakje moest ophalen. Het wordt na volgende week dinsdag teruggestuurd naar de afzender. Ik verlangde naar dat pakje met een mooie inhoud.

Het weerbericht was gunstig: wat regen, harde wind en regelmatig zon. Echt pakjesweer. Ik was vastbesloten om in de middag het pakje op te halen. Waarom weet ik niet, maar de geest begon te zeuren en zaaide twijfel. Het kan toch ook morgenochtend of zaterdag na het bakken van de appelbeignets, zeurde geest. En hij had beet. Ja, dacht ik, dat kan ook, dan kan ik vandaag in de Kloosterbunker blijven en wat rommelen, ook aan de krant werken. Een mens mag toch ook lui zijn.

Ik dacht ook: ik ga, heb dat met mezelf afgesproken. Maar ik bouwde een afstelmechaniek in op het moment dat de zon hier fel naar binnen scheen. Als het regent of zwaar bewolkt is of als ik uit mijn jas geblazen wordt blijf ik in het klooster. Ik merkte dat ik dat ook wenste. Toen ik op het punt stond te vertrekken regende het. Een mooi alibi.

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.