En opeens was daar de leegte waar ik naar streef. De boeddhistische verlichting, het ontwaken, toen er servers gehackt werden en er een bericht op het PC-scherm verscheen dat de pagina van het BD onbereikbaar was. Het BD was er nog wel maar niet voor mij en de lezers. Het was een entiteit die niet gevoed kon worden. Technici gingen aan de slag om het probleem te verhelpen.
Er was geen rivieroever, geen boom, ik zat niet te zitten, te overdenken, de leegte overviel me eerlijk gezegd. Ik ontwaakte uit een drang en dwang. Het kwam door de storing.
En ik ging de Kloosterbunkerruimte kuisen: een vrij dik laagje wit poeder bedekte de vloer en de spullen die in de Bunker staan of liggen, uitgespuugd door de luchtbevochtiger die negatieve ionen produceert. Alsof er met poedersuiker was gestrooid. Na twee uur was in ieder geval het leefgedeelte weer helemaal schoon en hadden ook de planten een scheut water gekregen. Je moet wat doen als verlicht mens, de boeddha uit Bunkerstad, daar past geen rotzooi bij.
Ik blijf gewoon Joop, geen verhevene. De verlichting kwam tot stand door een storing, een toeval, al of niet gepland. Dank je wel hacker.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.