Mijn twee vrienden bogen licht het hoofd toen ik als een priester mijn armen ophief hun richting uit. Voor mij was het een oefening om de artrose in de schoudergewrichten in bedwang te houden. Zij dachten dat ik hen wilde zegenen, zeiden ze even later.
Er zijn wel meer vreemde ideeën over boeddhisten. Veel mensen die het boeddhisme alleen maar van horen zeggen kennen denken dat het een vriendelijke religie is en de beoefenaars vredig en bekwaam. Ik ervaar dat anders als ik de dagelijkse berichten lees die op mij afkomen.
In de sangha’s waar ik verbleef en tijdens mijn werkbezoeken aan die boeddhistische verenigingen merkte ik soms het zoeken naar geluk door mensen die er zeer ongelukkig uitzagen en zich ook zo gedroegen en zich daarover ook zo uitspraken. Ze zien het boeddhisme als een uitweg van en in hun ellende. Ik weet uit ervaring dat je een bikkel moet zijn om het boeddhisme te praktiseren, het is niet voor watjes. Je eigenheid bewaren is een groot goed en een hele kunst. Voor je het weet ben je een slaaf van de goeroe, al of niet zogenaamd.
Op een zondag mediteerden we in onze sangha met de vaste leden en een bezoeker die na een paar minuten hard begon te roepen en de leraar en ons begon uit te schelden. De man maakte een verwarde indruk en werd steeds agressiever. Gelukkig waren sommige sanghaleden van het type bootwerker van niet lullen maar poetsen dus we hadden enig geweld wel kunnen keren. De leraar ging op rustige toon door met de les maar dat hielp niet echt, de verwarde werd steeds bozer om uiteindelijk de gompa te verlaten. De vraag is: zorgde de boeddhistische leer voor de verwarring of was de man voorheen al verward?
Op een retraitedag was er ook enige psychiatrische deining bij een deelnemer. In de lunchpauze ging de docent een eindje met de man wandelen, die we daarna nooit meer terug hebben gezien, de patiënt dan. In Nederland is het aantal praktiserende boeddhisten al jaren gelijk. Net als het aantal harddrugsverslaafden, het is een komen en gaan. Het boeddhisme blijft een verwarde wereld.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer. Of gaan de redactie stalken en bedreigen. Of geloven niet meer in Sinterklaas. Of wantrouwen de banken. Of er kruipt een poes op je hoofd.