Ik ben lid van een klein gezelschap ‘historische vertellers’. Wij zijn zelf uiteraard in geen enkel opzicht historisch te noemen, maar vertellen over een denkbeeldig leven ergens in het verleden. Zo speel ik in de ene keer dat ik Henric Coeur ben, meester-metselaar en bouwheer van de monumentale kerk in het Groningse Harkstede; een andere keer ben ik Durk van ’t Hoeze, dienaar van de drossaard van Gruoningen tijdens het beleg van die stad in het rampjaar1672. En laatst was ik Bernardus van klooster Bloemhof, een oude kanunnik in 1276, die in zijn jonge jaren mee is gegaan met de vijfde kruistocht en als bevrijder van het Heilige Land verschrikkelijke dingen heeft gedaan.
Columns
Het jaar 2025 – dag 283 – Boeddha zoon van God
De Boeddha kwam in een door God gespreid bedje terecht.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Vrijdag Zindag – Wat heeft dít te betekenen?
In de Verenigde Staten is nu een president aan de macht die bekend staat om zijn wispelturigheid. Analisten hebben er een dagtaak aan om de betekenis van zijn uitspraken te duiden. Wat bedoelt hij in vredesnaam – soms in Godsnaam? Wat bij deze president voor complicaties zorgt, is dat hij anderen beticht van het verspreiden van nepnieuws, terwijl hij daar zelf in grossiert. De betekenis is dan zoek. Factcheckers staan erbij en kijken ernaar.
Het jaar 2025 – dag 282 – I did it my way
Mijn eigen levensweg, samen met anderen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Taigu – Met en zonder bodhisattva’s
Bodhisattva’s met een hoofdletter, moeten wij geloven, zijn ooit, vele levens terug, begonnen als gewone mensen die uit spirituele inspiratie de vier geloften aflegden.
Het jaar 2025 – dag 281 – sombermans
Sombermans, vitamine D en het nu.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Guy – dhammazaadjes – Tilakkhana
‘Alles wat onderhevig is aan ontstaan, is onderhevig aan vergaan.’
Peter – Ook ik werd een drijvende man
Ook onder de mijnen mag de rancune er zijn. En niet alleen omdat ze worden gedegradeerd tot neoliberale fall out. Op te jagen wild, blootgesteld aan vormen van stigmatisering en framing waartegen elk verzet zinloos is. Ik zal zwijgen over de bloedfanatieke politieagentjes die een potsierlijk want ongegrond samenscholingsverbod op het plaatselijke plein handhaafden met zielige pogingen mijn matties aldaar uit elkaar te jagen. Ik was daar een keer getuige van, en trok mijn conclusies.
Het jaar 2025 – dag 280 – oma
Compassievolle inbrekers.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Zoals een grasspriet door asfalt – over de kracht die leven heet
Niets kan de drang tot leven werkelijk stoppen. Zelfs onder asfalt vindt een grasspriet zijn weg omhoog.
Het leven zoekt altijd een weg. Zelfs een kind voelt: wat wil groeien, laat zich niet tegenhouden. Die stille kracht die telkens weer tot leven aanzet, noemen we de wordingsdrang.
Het jaar 2025 – dag 279 – overcome
We shall overcome
We shall overcome
We shall overcome some day
‘Iets in mij wilde de stilte in’
Zondag 7 september was het tien jaar geleden dat Bieke Vandekerckhove is overleden of overgegaan. Ze was 46 jaar. Bieke was 19 toen ze hoorde dat ze ALS had. Ze kreeg te horen dat ze hooguit nog vijf jaar zou leven, maar tegen alle verwachtingen in leefde ze nog 25 jaar in toenemende afhankelijkheid van de zorg van anderen. Na de diagnose belandde ze in een ernstige depressie; periodes van wanhoop en woede wisselden elkaar af met periodes van diep verdriet. Alles had zijn glans verloren, niets was meer wat het was. Bieke ging lezen, las alles wat los en vast zat, waaronder ‘Het verstoorde leven’ van Etty Hillesum. Een vriend vroeg haar mee naar de abdij van Westvleteren. Ze ontdekte de psalmen en de stilte van de zenmeditatie. “Eigenlijk was ik dood nog voor ik zou sterven. Toen gebeurde er iets dat ik nog altijd niet kan vatten. Iets in mij, wat kan ik niet benoemen, wilde de stilte in, ik begreep niet waarom.”
