Wat gebeurt er met mij? Ik ben in verwarring over wat mij overkomt. Is het echt of is het gewoon een vreemde toestand in mijn hoofd? Door wat dan ook veroorzaakt. Wat ik de vorige keer in mijn column schreef was sowieso anders dan ik gewend was over een voetbalwedstrijd te schrijven. Ik zag de wedstrijd (het spel) niet meer zoals ik dat in mijn beroepsleven als sportjournalist deed. Ik zag bewegingen en zogenaamd tactische ingrepen niet meer dan ik vroeger dacht te zien. Verklaringen van betrokkenen waren niet aan mij besteed. Ik vond het onzin.
Guus van Holland
Guus – Chaos in het voetbal
Het ging om winnen, hoe de ploeg dat ook deed. Nou ja, als het maar afkomstig was vanuit het credo Goed Samenspel, zoals de trainer het had gezegd. Winnen, daar ging het om. Niet om de vreugde van het spel, winnen daar ging het om. Niet zoals een boeddhist het zou willen, voetballen met plezier, zoals met een mooie, een oogstrelende actie, of een individuele actie dus.
Een klankschaal op mijn buik
In mij heerst een weldadige stilte. Dorle, want zo heet ze, vraagt wat ik voel, waar ik wat voel, wat er gebeurt met mij.
Voetbal en sport – de begeerte van mensen naar glorie
Vroeger toen ikzelf nog als voetbalverslaggever nieuwsgierig over de hele wereld reisde, reageerde ik verbaasd op de dagelijkse analyses in vooral de Italiaanse en Spaanse kranten. Iedereen werd om een mening gevraagd. Want er had zich een wonder dan wel een ramp voltrokken. Waardoor was de vraag, hoe kon dat toch gebeuren? Alsof iedereen er getuige van was geweest.
Guus – gaan sport en boeddhisme samen?
Of sport en boeddhisme samengaan? Het is een vraag die kan leiden tot veel discussies. Wat is tegenwoordig belangrijker, sport of het naleven van boeddhistische voorschriften? Helaas, maar dat zegt mijn gevoel, lijkt het erop dat sport nog altijd – of steeds meer – aan de winnende hand is.
