Mijn moeder schreef versjes en gedichten. Niet alleen op papier. Op de muur van een bergruimte in de woning waar ik mijn jeugd doorbracht schreef ze:
Laat ebben, laat vloeien,
laat ieder zich met de zijnen bemoeien,
die wat vindt van mij of de mijnen,
ga naar huis
en bezie daar de zijnen.
Zijn die van alle smetten vrij,
dan gaat het verre boven mij.
Of zij zelf die tekst bedacht heeft, weet ik niet. Dat doet er ook niet toe. Zij gaf haar kinderen en iedereen in onze omgeving die boodschap mee. Waardevol in een tegenwoordige tijd van wij en zij, labels plakken op anderen, politieke partijen en groeperingen die een gevaar voor de democratie en de mensheid en menselijkheid vormen. Niets hebben geleerd van de geschiedenis of juist wel.
Geef een reactie