Eerst maar eens het ‘NU’. Daar heb ik de laatste tijd wel een en ander over gelezen. Zo vraagt Henk van Kalken zich af ‘of die in spirituele kringen hardnekkige neiging om een niet-bestaand momentum ‘nu’ te noemen, iets te maken heeft met de menselijke behoefte aan ‘vastigheid.’ (BD 15 maart). Dat hij zich dat afvraagt betekent niet dat het NU niet bestaat. Het bestaat in ieder geval niet als momentum, want het NU is volgens mij inderdaad geen stuwende kracht, geen ‘gunstige ‘flow’ in een proces,’ en ook geen ‘ fase waarin beweging zichzelf versterkt’. Wat is het dan wel?
Ik beschouw het NU als een onmetelijk, eeuwigdurend, ondeelbaar, onbereikbaar iets dat alles en iedereen insluit. Het IS. Het NU is minder groot dan een hartenklop, minder dan een knippering met de oogleden, minder, minder, korter, korter … en tegelijk is het meer, langer, eeuwiger dan de levensduur van ons zonnestelsel.
Voor een mens is het niet te vatten. Daarom maken mensen het NU maar al te graag wat ruimer. Het NU wordt dan een hartslag, een uurtje, een dag, een jaar, een era… omdat mensen dat tenminste kunnen meten en opdelen in stukjes, waardoor de illusie ontstaat dat je “er in kunt leven”. Als het om jou gaat: Jij bent nooit in het NU, maar het NU is in jou!
Dan het ‘HIER’. HIER is de plaats waar jij je bevindt. En dat geldt voor alles en iedereen. Alles en iedereen heeft een eigen HIER. Het is nooit te bereiken en nooit te verlaten. Waar je ook gaat, het gaat mee. Er van weglopen lukt nooit, net zomin als er naartoe bewegen. Ieder mens is er geboren, leeft er en gaat er dood. Jij dus ook. Het is niet anders.
Kortom: als je in het “Hier en Nu” wilt leven, hoef je slechts ieder streven om dat te bereiken op te geven, in totale overgave dat je er altijd al bent geweest, bent en zult zijn. Niks mysterieus aan.
